maandag 2 april 2018

Dubbele boodschap?


De man zag er oud en breekbaar uit, maar dat weerhield hem er blijkbaar niet van om zijn eigen boodschappen te doen. Met een mandje in de ene hand en zijn stok in de andere zocht hij zijn weg in de AH. Hij vroeg een jonge medewerkster waar hij iets kon vinden. Rechtdoor en dan links. Toen hij verder schuifelde door het gangpad, riep ze hem behulpzaam achterna: „U hoeft alleen maar het hoekje om!”

maandag 26 maart 2018

Accepteren

"Ik doe zo mijn best om het te accepteren, maar het lukt me niet."

Een zin die ik meer dan eens te horen heb gekregen in mijn coachingspraktijk. 

Accepteren. Een magisch woord. Net zoals 'loslaten'. Maar hoe accepteer je dat je ziek bent en het maar niet over lijkt te gaan, dat je partner vreemd gegaan is of dat een dierbare in moeilijkheden is? Op het moment dat ik vind dat ik zo'n situatie zou moeten accepteren, krijg ik in plaats van verlichting er juist een zwaarder gevoel voor terug. 

Voor mij ligt de sleutel dan ook niet in het accepteren van de situatie op zich, maar in het accepteren van mijn gevoel in deze situatie. Dus door mijn angst te erkennen als genezing lang op zich laat wachten, mijn boosheid te voelen als mijn vertrouwen beschaamd is of mijn verdriet toe te laten als een dierbare het moeilijk heeft. En vooral ook door ruimte te geven aan de pijn die daaronder ligt. Pas als ik mijn eigen pijn erkend heb en liefdevol aandacht kan geven, ontstaat er nieuwe ruimte. 

Dus worstel je ergens mee? Wil je niets liever dan het loslaten, maar lijkt de situatie jou steeds maar niet los te laten? Wees je dan eens bewust van de emoties die deze situatie in je los maakt en welke pijn hier voor jou onder ligt. Wees liefdevol voor je eigen geraaktheid. Voor mij is dit zoveel effectiever gebleken dan de situatie met mijn verstand proberen te accepteren. Ik ben benieuwd wat het voor jou doet.


-----------------
Karin coacht mensen om (weer) contact te maken met hun gevoel en om te gaan met hun emoties. Meer info vind je op: www.studio-inbalans.nl. 

maandag 19 maart 2018

Nuchter

"Ik zeg het maar eerlijk: ik weet niet of dit iets voor me is", was haar openingszin in de eerste coachingssessie. Haar partner was ernstig ziek, ze had twee kleine kinderen en de continue zorg had zijn tol geëist. Ze was er één van aanpakken en niet zeuren, maar nu was haar energie op. "Ik wil wel leren ontspannen, maar aandacht geven aan mijn gevoel? Daar ben ik, denk ik, te nuchter voor."

Ik leerde haar hoe ze zich kon ontspannen door in haar buik te ademen. Dat had meteen effect. Maar 's nachts kwam de angst er toch doorheen. Daar was niet tegenop te ademen. De meest verschrikkelijke scenario's passeerden dan de revue en haar gedachten leken niet te stoppen. 

Dat is het lastige van gedachten: ze nemen je moeiteloos mee. Naar het verleden of de toekomst en ze bekommeren zich er weinig om of ze waarheidsgetrouw zijn. Geef mij dan maar mijn gevoel. Emoties en gevoelens zijn voelbaar in mijn lijf. Mijn lichaam is alleen aanwezig in het hier-en-nu en voor mij daarmee veel concreter en hanteerbaarder dan mijn gedachten. 

Emoties resoneren altijd in het lichaam. Sommige emoties voel je in je buik, andere in je borst en weer andere misschien wel in je linkerschouder. Sommige emoties geven ruimte, andere een spanning. En die spanning kan vervolgens kloppend aanvoelen, trekkend, bonkend, stekend of nog weer anders. Door emoties op deze manier waar te nemen, zonder oordeel of verdere gedachten, is 'voelen' nooit meer iets wat je hoeft te overspoelen, bedreigend is of vaag is. 

Mijn cliënte wilde van haar angst af en zat er niet bepaald op te wachten om de angst juist bewust te gaan voelen. Ze was dan ook aangenaam verrast toen ze merkte dat ze er rustiger van werd. Maar het meest verbaasd was ze nog wel dat toen ze rustiger werd, er een andere emotie naar boven kwam. Verdriet! Hoe logisch ook: zij had het niet zien aankomen. Pas toen ze het verdriet de ruimte gaf, ontstond er werkelijk nieuwe ruimte in haar.

In de afgelopen maanden is ze veranderd: ze heeft een veel zachtere uitstraling gekregen. Nuchter noemt ze zichzelf nog steeds. Alleen is nuchter voor haar nooit meer een reden om haar emoties niet te hoeven voelen.

-------------
In juni komt mijn boek "Laat je raken' uit (bij uitgeverij Altamira). Hierin neem ik je graag verder mee hoe je met je gevoel kunt leren omgaan. 

woensdag 28 februari 2018

See you

Onze foto-albums zijn heel populair in de Indiase sloppenwijk Valluvarpuram. De kinderen vinden het altijd leuk om de albums te zien met foto's van onze familie, ons huis en onze huisdieren. Maar het meest gewild is toch wel het fotoboek met de foto's van henzelf. Foto's die we het jaar ervoor gemaakt hebben. Ze raken er niet op uitgekeken. Elke keer zoeken ze weer de foto waar ze zelf op staan. En de prangende vraag is: wie mag er volgend jaar op de cover?

Van Sowmnia hadden we een mooie foto in het album geplaatst. Elke keer als ze het album in handen had, zocht ze de foto even op. Tot op een dag de foto verdwenen was. 'Haar' bladzijde was uit het boek gescheurd. Het moet gebeurd zijn in het tehuis voor straatkinderen waar we de dag ervoor op bezoek waren geweest. Sowmnia had tijdens een event een aantal van deze meiden leren kennen. De meiden waren gek op haar en hadden zich hoogstwaarschijnlijk haar foto toegeëigend. Sowmnia was echt van slag. Haar foto zat niet langer in het boek: het album ging nu de hele wijk door zonder haar foto. Elke keer als het boek weer uitgebreid bekeken werd, zag ik haar gezicht betrekken.

Gezien willen worden. Zo belangrijk voor deze kinderen die vaak niet voor vol aangezien worden en die zo weinig de kans krijgen te laten zien wie ze zijn. We vragen ons regelmatig af wat we hier nu echt kunnen bijdragen en elke keer kom ik weer tot het inzicht dat dit het belangrijkste is. Aanwezig zijn en de ander zien. Waardevol in een Indiase sloppenwijk. Maar waar niet? Gezien worden: dat willen we toch allemaal?

Ik heb net een nieuw foto-album gemaakt van onze foto's van dit jaar. Het was niet zo moeilijk om te bepalen wie er deze keer op de cover komt. Ze zal het volgend jaar pas zien. Ik kan niet wachten.

donderdag 22 februari 2018

Verschil maken

We hebben wel 40 selfies van hem op onze telefoon. Zodra hij onze telefoon even mocht hebben, fotografeerde hij zichzelf in stoere poses.

We hebben Rajesh 4 jaar geleden leren kennen. Hij was toen 9, uiterlijk van een Indiaas straatschoffie, stuiterde door de ruimte en was continu aan het schreeuwen en meppen. Hij komt heel graag bij het centrum van Makkala Jagriti (MJ). De aandacht van deze liefdevolle begeleiders heeft hem duidelijk goed gedaan.

We zien nog steeds een jongen die vecht om aandacht, maar er toont zich ook een heel andere kant. We zien hem vol overgave en met veel talent dansen in een show die MJ heeft georganiseerd voor de kinderen. En als hij aan het tekenen is, is hij zo rustig en geconcentreerd. Met veel handigheid vlecht hij de haren van Paulien in. Daar mogen we geen foto van maken. Hoe leuk hij het ook vindt, dat is duidelijk niet iets waarmee hij geassocieerd wil worden.

Zijn harde, overlevingskant wordt elke dag aangesproken in het gezin waar hij vandaan komt. Hij krijgt ongetwijfeld de nodige klappen. Als het niet van zijn ouders is, dan wel van zijn 2 oudere broers. Maar zijn veel zachtere kant wordt ook dagelijks gevoed bij MJ. Zijn creatieve talenten zijn opgevallen bij de begeleiders en hij wordt hierin gezien en gestimuleerd.

Soms lijkt de situatie van deze kinderen zo uitzichtloos, maar: "Er is uiteindelijk maar 1 generatie nodig om de spiraal te doorbreken," vertelt één van de medewerkers me.

Zou Rajesh deze generatie zijn?  Zonder MJ zeker niet. Maar met de juiste begeleiding maakt hij echt een goede kans. Ik hoop met heel mijn hart dat het hem lukt. Voor hem en voor de generaties na hem.

zaterdag 17 februari 2018

Ontmoetingen in de sloppenwijk

Op de foto’s zie je ons stralend zitten. Geraakt door alle mooie ontmoetingen. Met Mala, eigenaresse van een stalletje waar je chips en snacks kan kopen. Ze wilde eerst niet op de foto, omdat ze vond dat haar huid te donker was. Maar toen wij haar vertelden dat voor ons gold: "black is beautiful", kwam ze met een trotse uitstraling tussen ons in zitten.
Met de kinderen die ons steeds beter kennen en ons leiden door hun wijk. Met Rajesh, één van die kinderen, die het liefst onze persoonlijke fotograaf zou zijn. Al zouden de meeste foto’s dan wel een selfie van hem zijn.

De momenten waarop we geen foto’s nemen, zie je echter nooit. De momenten dat we met een opgejaagd gevoel in bed liggen en niet kunnen slapen van alle indrukken. Dat we huilend op het dakterras zitten, omdat die twee fijne meiden in een huis van 2 x 1,5 meter blijken te wonen met hun ouders en hun broertje. En omdat S., die altijd lachend bij ons komt zitten, verstoten blijkt te zijn door haar vader toen hij na de dood van haar moeder een andere vrouw trouwde. En door nog zoveel van deze voorbeelden.

Ik ben dankbaar voor alle ontmoetingen. Ik zou de vreugde ervan niet willen missen, maar de worsteling met de pijnlijke gevoelens ook niet. Hoe heftig dit ook is. Het verwart me, schudt me door elkaar, maar breekt me ook open. Het maakt me nederig, zachtmoedig en zorgt uiteindelijk voor een diep gevoel van verbinding. Het voelt alsof ik elke dag een beetje dood ga hier, maar ook elke dag opnieuw geboren word.

dinsdag 13 februari 2018

Despacito

Ik dacht dat ze wilde dat ik een Nederlands liedje voor haar zou zingen. Maar toen ze zelf begon te zingen begreep ik dat ze vroeg of ik Despacito kende.

We waren bij een opvangtehuis voor straatkinderen in Bangalore (India). Het meisje, jaar of 16, een mooi gezichtje en op haar 12e met school gestopt, had me verteld dat ze hier pas drie dagen was. Ze was weggelopen van huis. Ze had de trein genomen, maar was op het station gepakt. En hier was ze dan: moederziel alleen en teruggaan was blijkbaar geen optie. "Van buiten lachen we", vertelde ze, "maar van binnen huilen we allemaal."

Ik had Despacito toevallig vorige maand op mijn telefoon gezet. De begeleidster zat er vast niet op te wachten dat wij muziek in haar klas gingen draaien, maar toen iedereen in groepjes bezig was, haalde ik mijn telefoon uit mijn tas en hield hem bij haar oor. Zij zong opgetogen de hele tekst in het Engels mee en telkens als ik inviel met ‘des-pa-cito’, keek ze me stralend aan. Dit was haar lied. Zo hadden we samen ons geluksmomentje.

Ik zal nooit weten hoe het verder met haar gaat. Maar altijd als ik Despacito hoor, zal ik aan haar denken.