De juiste toets

Ik ben niet zo snel uit mijn evenwicht te brengen, maar er zijn mensen die me telkens weer raken. In het begin kan ik hun onhandige gedrag nog wel relativeren. Ik mediteer nog een keertje extra en ben er dan trots op dat ik al snel weer liefdevol in mijn eigen midden beland. Helaas neemt het leven hier geen genoegen mee. Op de situatie die me raakt, volgt meestal al snel een volgende, waardoor mijn irritatie moeiteloos weer boven water komt. Dan nog een paar incidenten en mijn irritatie is uitgegroeid tot een boosheid die niet meer weg te mediteren is.

Het is heerlijk als anderen het ook belachelijk vinden. Ik heb het echt even nodig om mijn frustraties te delen, maar inmiddels heb ik gemerkt dat het herhaaldelijk delen van mijn boosheid, mijn boosheid alleen maar voedt. Ik kan me dan lekker wentelen in mijn frustraties, maar het helpt me nooit om weer liefdevol in mijn eigen kracht te komen. 

Je boosheid, je pijn, zegt namelijk niets over de ander, maar wil altijd iets over jezelf vertellen. Al jouw pijnlijke herinneringen liggen opgeslagen in jezelf. Het is jouw taak om ze vrij te laten, maar in plaats daarvan stoppen we ze het liefst heel diep weg. Alsof ze er niet meer zijn, terwijl we tegelijkertijd alles door de bril bekijken van onze ervaringen en we onze pijn altijd meenemen in hoe we de wereld ervaren. 

Een pijnlijke ontmoeting met de ander betekent dat de ander precies de juiste toets bij jou heeft ingedrukt. Die toets die de pijn, soms heel diep weggestopt, aanraakt. Die pijn naar boven haalt, waardoor er een mogelijkheid gecreëerd wordt om de pijn onder ogen te zien, te doorleven en uiteindelijk los te laten. Dus in plaats van je op het irritante gedrag van de ander te concentreren, kun je jezelf de vraag stellen wat er precies in jou geraakt wordt. Wat triggert zijn of haar gedrag in jou? Wat is de diepere pijn die eronder ligt? En wat kun je doen om deze wonden te verzorgen? Pas als je werkelijk de diepere pijn toegelaten hebt, inzicht hebt gekregen en je wonden verzorgd hebt, dan kun je deze pijn uitzwaaien. Verlost van je pijn, kun je pas in je ware kracht komen; zul je de wereld vanuit een neutrale bril kunnen bekijken en zul je vanuit je hart, vanuit liefde kunnen leven in plaats van geregeerd te worden door oude angsten en pijn.

En is het nog niet helemaal gelukt? Wees niet bang. Het leven stuurt wel weer iemand (en vaak gewoon dezelfde persoon) op je pad om diezelfde toets in te drukken. Net zolang totdat er geen valse klank meer uit deze toets komt, maar een prachtig zuivere noot. 

Eerlijk toegeven: het liefst zou ik alleen maar mensen om mij heen willen die al mijn zuivere noten aanraken, zodat er prachtige klanken uit mij stromen. Maar ik besef maar al te goed dat dankzij de mensen die op mijn valse toetsen duwen, mijn lied zoveel meer diepgang krijgt. Ik ben nog niet zo verlicht dat ik ze met open armen ontvang. Maar ach, dan zouden ze me niet meer irriteren en dat blijkt nou juist een belangrijke functie te hebben. Ik laat ze hun functie nog maar even behouden: er is nog wel wat op te ruimen. 

God

Als kind genoot ik van de bijbelverhalen die we op school voorgelezen kregen. Vooral de verhalen over Jezus. Ik voelde de liefde en het licht en het raakte mij. 

Als student vertrouwde ik op mijn intellect en de stap naar het ontkennen van het bestaan van een God was klein. God was voor mij niet meer dan een kinderlijke fantasie, waaraan veel mensen krampachtig vasthielden om (schijn)zekerheid te creëren.

Meditatie, allerlei spirituele teksten en mijn eigen ontwikkeling brachten het Goddelijke weer in mijn leven. Geen God als afgescheiden entiteit, maar een God als overal aanwezig, als Liefde met een hoofdletter, als het allerhoogste in en buiten ons. Maar eerlijk toegeven, tot nu toe durfde ik het beladen woord God nog niet echt duidelijk te ventileren als leidend principe in mijn leven. Het is tijd om die schroom los te laten.

Ik geloof in het Goddelijke en ik word hierin ik geïnspireerd door het Christendom, door yoga, door Boeddhisme, door de natuur…. het zijn voor mij voertuigen. Hele mooie voertuigen, dat wel, maar ook niet meer dan dat. Het zijn voertuigen die je naar de tempel kunnen rijden, maar je moet nog altijd zelf de heilige ruimte van die tempel binnengaan. Alleen dan kun je (niet met je intellect, maar met het hart) werkelijk het heilige ontmoeten en ervaren. 

Ik heb een diepe wens dat het heilige weer meer deel uit mag gaan maken van ons leven. Niet de voertuigen op zich, maar het Goddelijke dat ons inspireert om het allerhoogste en zuiverste in onszelf te ontwikkelen. Datgene wat door ons stroomt om vorm te krijgen in de wereld en de wereld daarmee verrijkt.

Laten we de vraag achterwege laten of God al dan niet bestaat; welke vorm deze God dan zou hebben of aan welke regels je volgens deze God moet voldoen. Daar wordt de wereld volgens mij niet veel mooier van. Laten we in plaats daarvan elkaar inspireren om het goede en liefdevolle in onszelf te ontwikkelen en te blijven voeden; elkaar ideeën geven over hoe je je eigen heilige verbinding en momenten creëert; elkaar wijzen op de goddelijke momenten die er elke dag zijn, maar zo vaak onopgemerkt voorbij gaan. Zodat het Goddelijke in en rondom onszelf de ruimte krijgt om te groeien en weer vanzelfsprekend wordt.

Bijzonder

"Jij bent echt de meest normale jongen die ik ken", grapte ik tegen mijn zoon toen hij iets geks deed.

Dat vond hij een grove belediging. "En trouwens", zei hij, "je kunt helemaal niet normaal zijn. Iedereen heeft iets bijzonders. Als het je zou lukken om helemaal normaal te zijn, dan zou dat wel heel bijzonder zijn. Normaal is dus heel bijzonder. En bijzonder is heel normaal."

Wijze les van mijn zoon. Je kunt dus wel erg je best gaan doen om normaal te zijn, maar je blijft altijd bijzonder.

Uitnodiging van het leven

Hij zit in zijn stoel en kan amper meer praten. Met moeite brengt hij er steeds 1 woord fluisterend uit en is vervolgens buiten adem. Hij is de 90 al gepasseerd en ernstig ziek. Mij is gevraagd of ik met ademtherapie iets voor zijn benauwdheid kan doen.

Je zou hem geen 90 geven. Zijn vrouw evenmin. Ze ziet er nog kwiek uit en geeft aan alles te willen doen voor haar man. Ze houdt hem elk moment nauwlettend in de gaten en geeft hem om de minuut adviezen wat hij wel en niet moet doen.. Hij luistert naar haar, maar kijkt mij dankbaar aan als ik haar zeg dat hij vooral rustig moet ademen en zo weinig mogelijk moet praten.

"We konden altijd zo goed praten", vertelt ze mij. "maar precies toen hij alleen nog maar kon fluisteren, ben ik slechthorend geworden." 

Hoe tragisch is dat….hij kan niet meer praten en zij kan niet meer horen….Ik voel haar pijn en tegelijkertijd verwonder ik me over de boodschap van het leven die hierin verborgen ligt. 

Steeds duidelijker ga ik zien dat het leven ons telkens uitnodigt om heel te worden. Uitnodigt om elk aspect in ons tot bloei te laten komen. Het leven werkt weinig zachtzinnig. Pijn en crisis laat je op je grondvesten trillen. Om af te breken wat niet meer nodig is en plaats te maken voor nieuwe patronen. Maar hoe moeilijk is het om de genade te zien in de pijn. Bij een ander lukt het misschien nog wel, maar voor je eigen pijn is het een ander verhaal. Het leven geeft echter niet snel op. Het blijft je uitnodigen. 

Hij kan niet praten, zij niet meer luisteren…. het leven nodigt ze uit om een andere taal met elkaar te spreken. De taal van de stilte, de taal van het zijn, de taal van het voelen. Ik opper haar om een andere taal met elkaar te spreken: eentje waar geen woorden voor nodig zijn. Door de stortvloed aan woorden die ze gebruikt om uit te leggen dat ze begrijpt wat ik bedoel, wordt pijnlijk duidelijk dat ze wel wil, maar deze taal niet machtig is. 

Na wat rustige ademoefeningen en stilte, geeft de man fluisterend aan: " dat…… was….fijn….." Als ik de deur weer uitstap, ben ik gevuld met compassie. Uit het diepst van mijn hart wens ik ze het beste toe. Wat gun ik het hen dat ze hun weg vinden om hun laatste weken samen, hand in hand in stilte en verbondenheid door te brengen. 

***

Kijk eens eerlijk naar de moeilijkheden waar jij mee geconfronteerd wordt. Durf je er naar te kijken met een open en onbevangen blik? En? ....waar nodigt het leven jou toe uit? 

-----------------------------
Wil je reageren? Mail naar karin@studio-inbalans.nl

Fladderen

Alsof de tijd er opeens rijp voor is, belt de een na de ander voor individuele coachingssessies. Mensen komen met heel uiteenlopende vragen. De een is burn-out en zoekt ontspanning. Een ander staat voor een belangrijke beslissing en wil deze echt vanuit zijn hart maken. Weer een ander wil haar lichamelijke pijn hanteerbaar houden. Dan zijn er mensen met angst of hyperventilatie. Mensen die hun gevoel meer willen leren kennen en uiten. Mensen die graag willen leren mediteren. 

Ik geniet met volle teugen van deze 1 op 1 sessies. Ik heb alle stappenplannen over boord gegooid en werk alleen nog maar intuïtief. Ik weet van te voren niet wat ik ga doen, maar stem me af op de persoon die tegenover me zit. Soms is iemand geholpen met het stellen van de juiste vraag. Een andere keer door ademhalingsoefeningen, feedback, ontspanning, een luisterend oor of lichaamswerk. En meestal door een combinatie hiervan. Ik ben zelf regelmatig verbaasd hoe een sessie vorm krijgt en verrast over de uitwerking. 

Mijn werk is leuker dan ooit. Tegelijkertijd heb ik het drukker dan ooit en is het een uitdaging om mijn eigen balans goed te houden. In plaats van me op de ander af te stemmen, is het tijd om zelf te voelen wat ik nodig heb. En terwijl ik dat doe, komen er flarden van een verhaaltje in mijn gedachten: 

"Fladderen", vroeg de zwaan aan de vlinder, "Hoe doe je dat toch? Ik probeer dat nou zo vaak"

"Je moet eerst je gedachten laten fladderen, zwaan", zegt de vlinder, "Dan pas jezelf!"

Fladderen... ik vind dit een van de mooiste verhaaltjes van Toon Tellegen en ik besluit om het advies van de vlinder dit weekend op te volgen. Geen afspraken, niets doen, alleen een beetje fladderen. Mijn gedachten krijgen de vrije loop; ik krijg weer inspiratie om te schrijven, ik voel de ruimte in mijzelf en om mij heen groter worden, voel me blij en krijg nieuwe ideeën. Zo'n fladderdag vliegt voorbij. Weinig productief qua dingen die gedaan moeten worden, maar o zo voedend in energie en geluk.

***

En jij? Fladder je mee? Of heb jij juist iets anders nodig voor jouw balans?

--------------------------------------------

wil je reageren? mail naar karin@studio-inbalans.nl

meer info over individuele begeleiding op www.studio-inbalans.nl

De boodschap van boosheid

Als kind zag ik altijd al het goede in mensen. Ik schrok ervan als mensen onaardig deden. Boos werd ik nooit. Het inzicht dat ieder mens gelukkig wil worden, maar dat we gevormd worden door ons verleden, was me al heel jong duidelijk. Ik vergaf iedereen die onaardig was en koos er zelf voor om vanuit vriendelijkheid te leven. 

Pas heel veel jaren later werd me duidelijk dat ik een essentiële stap over had geslagen in dit proces. En die stap was: voelen. Ik had over het hoofd gezien dat elke emotie er met een bepaald doel is. Zo is het doel van boosheid om je eigen kracht te voelen en je grenzen te bewaken. De boodschap van boosheid heeft er altijd mee te maken dat er iets beschermd of hersteld moet worden. 

Nu klinkt 'de boodschap leren begrijpen' nog wel leuk, maar inmiddels heb ik geleerd dat je dit niet alleen met je hoofd kunt doen. Stap 1 is toch wederom: Voelen. Gevoelens toelaten (ook de pijnlijke gevoelens!) en ze werkelijk in je lichaam ervaren. Pas als je het echt gevoeld hebt, kun je de diepere boodschap van de emotie begrijpen. Pas dan kun je de juiste actie nemen, waardoor de emotie ook weer vrij kan stromen en loslaten. Soms is dat door je gevoel te uiten naar een betrokkene, maar het kan net zo goed zijn dat de actie daarin ligt om op een andere manier goed voor jezelf te zorgen. En wees niet verbaasd als je boosheid meer dan eens getriggerd blijkt te zijn door oude wonden die je met je meedraagt en dat juist die erom schreeuwen verzorgd te worden.

Dus ben je boos of voel je irritatie? Neem eens de tijd (op het moment dat je alleen bent) om het te voelen. Laat het gevoel er zijn en voel wat het doet in je lijf. Zonder dat je het wegstopt en zonder dat je het op dat moment uit. En stel jezelf de vraag wat jouw boosheid te zeggen heeft. Welke grens wil jij bewaken? Wat moet er beschermd worden? Wat moet er hersteld worden?

Het lukt me inmiddels steeds beter om mijn gevoelens toe te laten, om werkelijk te voelen en daardoor steeds zuiverder te kunnen handelen. Ik blijk een stuk minder sereen en evenwichtig als ik altijd dacht. Maar ik ben er wel een stuk levendiger en krachtiger door geworden.


------------------------------------
Vind je het lastig om je gevoel toe te laten? Laat staan dat je de diepere boodschap ervan begrijpt? In individuele coachingssessies help ik je graag om hoofd en hart met elkaar te verbinden. Meer info op: www.studio-inbalans.nl of mail naar karin@studio-inbalans.nl

Zielig

Het Indiase hoofd van de school keek een beetje bedenkelijk toen ze de collages met foto's zag. Ze was heel benieuwd hoe de kinderen van het kindertehuis zouden reageren op deze foto's waar zoveel luxe vanaf straalde. Kinderen die niet meer bezitten dan 1 klein kluisje, met daarin hun deken, hun kleding, hun bord en hooguit 2 kleine, vaak half kapotte, speeltjes. 

Vorig jaar hadden de klasgenoten van onze eigen kinderen brieven geschreven aan deze kinderen. Nu hadden ze foto-collages voor hen gemaakt van het leven in Nederland. Met foto's van hun huizen, hun keukens, badkamers en slaapkamers.

De Indiase kinderen waren opmerkelijk rustig en heel geïnteresseerd bestudeerden ze alle foto's en bijgeschreven teksten. Vooral de keukens oogstten veel bewondering. Dat wilden zij later ook. Verwonderd keken ze naar de foto's van de huizen. Zo enthousiast als ze over de keukens waren, zo weinig reactie kwam er op de huizen. Voor kinderen die niets anders kennen dan dat je met je hele familie op 1 kamertje woont, is het waarschijnlijk niet eens voor te stellen dat er in 1 zo'n huis maar 1 gezin woont.

We legden de kinderen uit dat het in Nederland heel prettig is om een groter huis te hebben, omdat we het grootste gedeelte van het jaar binnen leven. De kinderen wilden weten hoe lang het koud is bij ons. Toen wij vertelden dat we toch zeker de helft van het jaar binnen leven, keken ze geschrokken. Was er dan echt zo weinig zon? En konden we dan wel naar buiten om eten te kopen? En moest je dan gewoon door de kou naar school?

Geen zon, veel regen en zoveel binnen moeten zijn..... De kinderen vonden het vreselijk zielig voor ons. Ze gingen nog net geen inzamelingsactie houden, maar het scheelde niet veel.