Zielig

Het Indiase hoofd van de school keek een beetje bedenkelijk toen ze de collages met foto's zag. Ze was heel benieuwd hoe de kinderen van het kindertehuis zouden reageren op deze foto's waar zoveel luxe vanaf straalde. Kinderen die niet meer bezitten dan 1 klein kluisje, met daarin hun deken, hun kleding, hun bord en hooguit 2 kleine, vaak half kapotte, speeltjes. 

Vorig jaar hadden de klasgenoten van onze eigen kinderen brieven geschreven aan deze kinderen. Nu hadden ze foto-collages voor hen gemaakt van het leven in Nederland. Met foto's van hun huizen, hun keukens, badkamers en slaapkamers.

De Indiase kinderen waren opmerkelijk rustig en heel geïnteresseerd bestudeerden ze alle foto's en bijgeschreven teksten. Vooral de keukens oogstten veel bewondering. Dat wilden zij later ook. Verwonderd keken ze naar de foto's van de huizen. Zo enthousiast als ze over de keukens waren, zo weinig reactie kwam er op de huizen. Voor kinderen die niets anders kennen dan dat je met je hele familie op 1 kamertje woont, is het waarschijnlijk niet eens voor te stellen dat er in 1 zo'n huis maar 1 gezin woont.

We legden de kinderen uit dat het in Nederland heel prettig is om een groter huis te hebben, omdat we het grootste gedeelte van het jaar binnen leven. De kinderen wilden weten hoe lang het koud is bij ons. Toen wij vertelden dat we toch zeker de helft van het jaar binnen leven, keken ze geschrokken. Was er dan echt zo weinig zon? En konden we dan wel naar buiten om eten te kopen? En moest je dan gewoon door de kou naar school?

Geen zon, veel regen en zoveel binnen moeten zijn..... De kinderen vonden het vreselijk zielig voor ons. Ze gingen nog net geen inzamelingsactie houden, maar het scheelde niet veel.

Ontspannen

De yogaruimte is op de bovenste verdieping van de school. Het is een open ruimte en alle geluiden van de straat komen moeiteloos binnen. En dat is met name eindeloos en continu getoeter. Met toeters in allerlei tonen, deuntjes en het liefst zo hard mogelijk. Ook de geluiden van de klassen onder deze open zolder, zijn goed te horen. Lachende en door elkaar roepende kinderstemmen.

Tijdens de yogales konden de kinderen zich wonderwel concentreren, maar ik vraag me af hoe ik ze ooit in deze herrie moet laten ontspannen. De 19 meiden liggen echter al snel in een cirkel op de grond, met hun ogen dicht. Binnen mum van tijd liggen ze er stil en ontspannen bij. De herrie rondom gaat onverminderd door, maar het deert hen niet.

Het raakt me om te zien hoe ze zonder voorwaarden kunnen ontspannen en naar binnen kunnen keren. Het hoeft niet eerst stil te zijn, de ondergrond hoeft niet comfortabel te zijn (ze liggen gewoon op de stenen vloer), ze hoeven niet de ruimte te hebben. Ze ontspannen zich, gewoon met alles wat er is. 

Het leert mij weer dat je je echt elk moment kunt ontspannen. Je hoeft niet te wachten tot de omstandigheden ideaal zijn. Als je leert om alles er te laten zijn, zonder weerstand, en jezelf toestaat om even niets te hoeven, dan zul je ervaren dat er altijd ruimte voor jezelf is.

Geraakt

Als je de verhalen over India hoort, zou je denken dat het een doffe ellende is. Er is zoveel armoede en er zijn zoveel mensonterende omstandigheden. En toch, als ik daar ben, loop ik te stralen. Want het is er namelijk allemaal. De armoede, de ongelijkheid en de chaos, maar net zo goed de schoonheid en de levensvreugde. De openheid van de kinderen op straat, de kracht en creativiteit om te overleven, de verbondenheid van mensen, de gastvrijheid, de kleuren, de levensenergie die op elke hoek van de straat voelbaar is.

Het is niet het een of het ander. Het is er allemaal en allemaal tegelijkertijd. Als ik in India ben, word ik geraakt door de nare verhalen van wat veel mensen meegemaakt hebben. Maar ik haak toch vooral aan op de enorme levenskracht en inventiviteit. 

Nu ik thuis ben, lijkt het of de andere kant pas echt goed tot me doordringt. Ik zie de kleine Nilam weer voor me. Een 5-jarig meisje dat net in het kindertehuis was aangekomen. Haar vader had het hele gezin vermoord, inclusief zichzelf. Haar had hij vergeten, omdat ze een middagslaapje deed. Temidden van dit drama werd ze gevonden. Ze gaf me haar mooie speld voor mijn verjaardag.

Ik zie de werkers in de steenmijnen weer voor me. De hele dag hakken ze met een bijl stenen uit de grond. Ze werken voor een habbekrats en in de zengende hitte. Alle gebouwen in Bangalore zijn van deze stenen gemaakt. 

Ik denk aan de vrouwen die rond deze steenmijnen wonen en door hun eigen mannen geprostitueerd worden aan de truckdrivers. Kunnen ze 3 euro bijverdienen.

Ik denk terug aan de krachtige vrouw die ons vertelde hoe haar vader failliet ging en hoe zij niet meer met haar vriendinnetjes mocht spelen van hun moeders. Hoe rijken ervoor zorgden dat ze niet door haar aangeraakt werden en hoe zij ervoor had gevochten om te kunnen studeren. Hoe ze soms letterlijk niets te eten had. Hoe zij als kind werkte om haar schoolgeld te betalen en uiteindelijk in de VS heeft gestudeerd. En hoe zij zich nu met haar organisatie Makkala Jagriti inzet voor de mogelijkheid om kinderen goed onderwijs te bieden.

En zo zijn er nog veel meer beelden en verhalen die voorbij komen. We hadden zo'n intensief programma. En ik besef me dat het wel wat veel was voor 8 dagen.

Ik voel nu de laag emoties die er ook is: verdriet, boosheid en verbijstering. Het raakt me en het raakt me diep. Het voelt niet fijn om me zo shaky te voelen, maar ik wil het wel voelen. Ik kan wel vinden dat dit alles niet mag en niet kan, maar het is wel zoals onze wereld is. En doordat het me zo raakt, besef ik me temeer dat we allemaal verbonden zijn. Het is niet hun leed, waar wij niets mee te maken hebben. Ook wij hebben hierin onze verantwoordelijkheid en ons aandeel. We leven allemaal op deze zelfde aardbol.

Ik wil me graag weer stevig voelen, maar laat me alsjeblieft nooit vergeten hoeveel leed er op de wereld nog steeds is. Laat me nooit onverschillig worden voor de ellende van anderen. Laat me nooit vervallen in de gedachten dat ik niets kan doen omdat "het toch maar een druppel op de gloeiende plaat is". Laat me nooit weerhouden om geld te geven, omdat "er zoveel geld aan de strijkstok blijft hangen." Laat me altijd op zoek gaan naar een manier om te kunnen bijdragen. Ik op mijn manier en laat me anderen stimuleren om het op hun manier te doen. Want heel veel kleine druppels maken samen een oceaan. 

De mensen in India werken helend voor mij. Ze laten mij weer ervaren wat levensvreugde is. Hoe je ongeacht de omstandigheden plezier kunt hebben. Hoe je kracht kunt putten uit nare gebeurtenissen. Hoe je alles er kunt laten zijn. Ik hoop dat ik op mijn beurt weer helend kan werken voor sommige van hen.


---------------------------

Ik heb de afgelopen week als vrijwilligster gewerkt voor Makkala Jagriti. Via hen heb ik yogalessen gegeven op een school aan kansarme kinderen. Ben je nieuwsgierig naar deze organisatie? Kijk op: http://makkalajagriti.org.

Raar land

India.... Ik vind het zo'n raar land. Als je net denkt het beetje structuur in de chaos te kunnen herkennen, blijkt het toch weer anders. Ik begrijp er niets van. Ik begrijp zelfs niet eens waarom ik altijd zo gelukkig ben daar.

Afgelopen week heb ik yogales gegeven op een school in een arme wijk in Bangalore, aan kinderen die weinig mogelijkheden hebben. De chaos die er in het land heerst, verwachtte ik ook in mijn lessen. Maar de kinderen bleken enorm gemotiveerd om yoga te leren van die westerse Ma'am. Het feit dat er altijd een Indiase juf aanwezig was, hielp waarschijnlijk ook wel. 

Omdat ik maar een week in India zou zijn, had ik de lessen steeds herhaald, zodat ze het zouden kunnen onthouden. En de derde keer konden ze het eigenlijk al zonder mij. De kinderen wisten precies de volgorde en de inhoud van alle oefeningen. Massage eindigde de eerste keer nog met een harde tik om aan te geven dat de massage klaar was, maar de derde keer ging alles in rust en met zachtheid en aandacht voor elkaar. De kinderen gaven aan dat pijn in hun lijf wegtrok door de yoga. Ze wilden zich graag beter leren concentreren met de ademoefeningen, zodat ze goed konden studeren. Ze genoten van de massage en lagen vol overgave in de eindontspanning.

Om de continuïteit te waarborgen als ik weer weg zou zijn, gaf ik na de laatste kinderles ook een Train de trainer workshop voor de juffen. De workshop startte met dezelfde les als ik aan de kinderen had gegeven. Bij de eerste zonnegroet,  was ik de controle al kwijt. Hilariteit alom, omdat ze zo stijf waren en omdat hun dikke buiken in de weg zaten. Ze begonnen al snel door elkaar te kwekken in hun lokale taal en bij elke oefening hadden ze de grootste lol. Erop vertrouwende dat de kinderen het zelf veel beter weten, heb ik de rest van de workshop maar laten zitten.

Kinderen die vol aandacht en concentratie de yogalessen volgen en hun juffen die er een grote chaos van maken. De wereld op zijn kop. Wat is het toch een raar land. En toch (of zou het juist daarom zijn?) ben ik er gelukkig.

Het grote geheel dienen

Ik heb net het boek van Malala uit. Prachtig hoe 1 zo'n meisje zo'n verschil kan maken. Ik ben geraakt door het vertrouwen dat zij uitstraalt in wat zij te doen heeft in deze wereld en hoe zij zich volkomen vanzelfsprekend inzet voor het hogere doel.

Malala vecht ervoor dat alle kinderen in de wereld toegang krijgen tot onderwijs. 

Wij hier in het Westen hebben het voorrecht dat we toegang hebben tot kennis en scholing. We leren onafhankelijk denken en er is veel ruimte tot zelf-ontplooiing. Helaas gebruiken wij deze kennis en zelfontwikkeling nog te vaak om er zelf beter van te worden en lijken wij het lijntje naar de grotere gemeenschap of het hogere doel nogal eens uit het oog verloren. 

We zien onszelf maar al te makkelijk als losstaand individu in plaats van onderdeel van het grotere geheel. Maar ieder van ons is als een radertje in het geheel. Het is net als in ons lichaam, waar alle cellen samenwerken om het lichaam als een geheel te kunnen laten functioneren. Elke lichaamscel heeft een natuurlijke intelligentie en weet dat het een hartcel is, een levercel of juist onderdeel is van het bloed. Zo heeft ook ieder leven wezen op aarde zijn eigen taak. Het is aan ons om vanuit deze taak het grotere geheel te dienen. En het mooie is dat als je dat doet vanuit jouw unieke zijn, met jouw eigen talenten en eigenschappen, dat dat je een enorme vreugde en voldoening schenkt.

Malala besluit haar boek met de woorden dat ze elke dag tot God bidt. Elke dag vraagt ze om haar talenten in te mogen zetten voor de wereld en een instrument van God te zijn. Ik vind dat heel inspirerend. Het idee is mooi om de wereld mooier te willen maken, maar het alledaagse leven trekt ons vaak even hard weer terug in ons eigen egoïstisch handelen. Het voornemen om de wereld mooier te maken, vraagt elke dag opnieuw bekrachtiging. Voor mij is mijn dagelijkse meditatie het moment om mij te openen voor de Goddelijke kracht en deze intentie elke dag uit te spreken.

Wij zijn een instrument van God, van Liefde, van De natuur, of hoe jij het wil noemen. En niet alleen jij en ik, maar alle levende wezens. We kunnen zoveel meer met zijn allen. We hebben samen zoveel potentie. Als 1 meisje als Malala al zoveel kracht kan hebben, hoe zou het zijn als we echt vanuit onze kracht gaan leven en onze krachten gaan bundelen?

Het begint volgens mij met een diepe wens in jezelf om de wereld mooier te willen maken. Om antwoord te zoeken op de volgende vragen: In wat voor een wereld wil ik leven? Wat zijn mijn waarden? Hoe wil ik hieraan bijdragen?

Vervolgens hiernaar proberen te leven; elke dag weer ruimte te geven aan deze diepe wens en het jezelf gunnen om elke dag opnieuw te beginnen. Doe je mee? 

--------------------------

Wil je reageren? Mail naar karin@studio-inbalans.nl

Leven

Een paar maanden geleden schreef ik in mijn blog dat het werken met stervenden mij juist bij mijn levenskracht bracht. Zwaar? Integendeel! 

Nu lijken mij die laatste twee woorden ineens heel overmoedig. De afgelopen weken zag ik alleen maar intens lijden. 

Het naderende einde vergroot de patronen van je leven uit. Nooit leren loslaten, nooit leren ontspannen, gevoelens nooit echt toegelaten, nooit hulp leren aanvaarden, nooit angsten leren delen, nooit geleerd pijn onder ogen te zien, nooit geleerd om echt te genieten van het leven. Nooit geleerd dat als je niets meer kunt, je altijd nog lief kunt hebben.

Al die patronen worden zo pijnlijk zichtbaar in deze laatste fase. Ik zie hoe de mensen gevangen zijn. Gevangen in hun patronen. Gevangen in hun angst. Ik voel de onmacht. Er is pijn, maar door de onmacht wordt de pijn een veel groter lijden.

Tegelijkertijd besef ik me dat we allemaal gevangen zijn. Ook jij en ik. We doen ons uiterste best om het leven te beheersen. We willen controle houden. We willen het leven vormen naar onze wensen. Alleen laat het leven zich, net als de dood, niet beheersen. Misschien heb je de illusie dat je het leven kunt controleren, maar dat is echter niet wat er gebeurt. Het leven gaat zijn eigen weg en controle zorgt er alleen maar voor dat je jezelf afsluit je voor het leven. Hoe meer je probeert te controleren, hoe minder je het leven werkelijk toelaat en hoe minder je verbonden bent.

Het leven vraagt overgave. Daarin verschilt het niet van de dood. Het leven vraagt ontspanning en loslaten. Net als de dood. De dood komt echter toch wel, met of zonder gevecht, maar het leven kan moeiteloos aan je voorbij gaan.

Als je jezelf geen tijd gunt in dit leven, is de kans groot dat je aan het einde van je leven nog de kans krijgt om overgave te leren. Maar wil je daar op wachten?

Of kies je ervoor om het leven ten volle te leven? Verbind je dan met het leven en leer te ontspannen. Open je voor alles wat er is. Ga voelen. Leer je pijn onder ogen te zien en alle gevoelens toe te laten. Neem jezelf tegelijkertijd niet zo serieus. Neem de tijd om te genieten. Maak keuzes vanuit je hart. En bovenal: heb lief. Heb de ander lief, het leven en vergeet vooral jezelf niet lief te hebben. Heb lief, zo veel en zo vaak als je kunt. En heb lief in overgave.


Ik wens je liefdevolle kerstdagen en een nieuw jaar vol levensenergie.



--------------------------------------------------

Wil je reageren? Mail naar karin@studio-inbalans.nl

Beleefd

Zoveel aandacht wij besteden in de opvoeding aan authenticiteit, zo weinig komt het thema beleefdheid aan bod. Toen mijn jongste zoontje zes werd, werd dit pijnlijk zichtbaar. Na het uitpakken van een cadeau, was zijn eerste reactie dat hij het stom vond. De gever, die het cadeau met zorg had uitgezocht, was duidelijk 'not amused'. Ik nam me voor iets meer aandacht te besteden aan beleefdheidsregels.

Regel nummer 1 werd dat je bedankt als je iets krijgt. Je hoeft niet te doen of je het leuk vindt als je dat niet zo is. In dat geval bedank je de gever en onthoud je je van verder commentaar.

Dit weekend had mijn jongste zoontje een vaas met bloemen omgestoten bij oma. Hij vond dat heel erg, maar in plaats van zich te verontschuldigen trok hij zich terug en ging in een hoekje zitten. Toen we in de auto zaten, leek het me een mooi moment voor een volgende beleefdheidsles.

"Hoezo beleefdheidsles?", klonk er van de achterbank. "Wij zijn altijd heel beleefd. We zeggen altijd dank je wel, als je we iets krijgen". Die les was inderdaad goed gelukt, maar ik hoopte dat ze inmiddels een iets breder begrip van beleefdheid hadden. Ik herinnerde ze eraan dat als je iets niet goed of niet zo handig doet, je dan 'sorry' zegt.

"Dat vind ik zo'n stom woord!!!" riep mijn oudste zoontje verontwaardigd vanaf de achterbank. "Op school moeten we altijd sorry zeggen en als je dat gezegd hebt, dan vinden de volwassenen dat het dan weer goed is. Terwijl de meeste kinderen dat 'sorry' helemaal niet menen. Dat is toch alleen nog maar erger? Je hebt iets gedaan wat niet leuk is. En dan zeg je daarna ook nog iets wat je niet meent, dat is dubbel zo erg"

Ik denk dat ik kan concluderen dat beleefdheidsles nummer 2 mislukt is. Maar ach, ik word heel blij van zo'n antwoord. Authenticiteit: dubbel en dwars gelukt!