De zin van het bestaan

Ik vind het een van de mooiste boeken die ik gelezen heb: De zin van het bestaan van Viktor Frankl. Frankl verbleef drie jaar in verschillende concentratiekampen, waar hij getuige was van het meest gruwelijke leed. Hij vroeg zich af wat de zin van het bestaan is. Het inzicht van Frankl was dat hij de zin van het bestaan vanuit een ander perspectief moest benaderen om hier antwoord op te krijgen. Hij ontdekte : "Het doet er niet zo zeer toe wat wij van het leven verwachten, dan wel wat het leven van ons verwacht."

Ik weet nog goed dat dit inzicht mij jarengeleden diep raakte. Sindsdien draag ik het bij me. Als ik belangrijke keuzes moet maken, als ik ziek ben of lastige situaties tegenkom, komt de vraag vanzelf. "Wat verwacht het leven van mij?" Ik heb niet altijd 1, 2, 3 een antwoord, maar het helpt me verantwoordelijkheid te nemen voor de dingen die op mijn pad komen en de dingen vanuit een breder perspectief te zien.

Zo makkelijk als ik mijzelf deze vraag stel, zo moeilijk vind ik het om hem aan anderen te stellen. Ik aarzel deze vraag te stellen aan mensen die zeggen dat ze wel hun hart willen volgen, maar niet durven. Of als mensen mij vertellen dat ze het leven zwaar vinden. Of nog lastiger, als mensen ernstig ziek zijn en niet langer willen leven. Ook al zeg ik het niet hardop, ik hoor het altijd op de achtergrond...." het gaat er niet om wat jij van het leven verwacht, maar wat het leven van jou verwacht"...

Door het inzicht, wat mij zoveel gebracht heeft, niet te delen, ontneem ik anderen wellicht de mogelijkheid tot een ander perspectief.

Dus laat me alvast even op jou oefenen: "Wat verwacht het leven van jou?"
En laat het me je nog een paar keer vragen, want elke situatie vraagt weer iets anders van je.

Besef hoe waardevol jouw antwoorden zijn. Jouw antwoorden vormen de zin van jouw leven. De zin van jouw unieke bestaan.
 

De dood

Ze sprak al over euthanasie en de kans was groot dat ik haar na mijn vakantie niet meer terug zou zien in het hospice. Ze leefde al langer dan verwacht, maar drie weken is een lange tijd.

Terwijl ik met mijn man en zoontjes aan het fietsen was, vroeg ik me af hoe het zou zijn als je weet dat je binnenkort gaat sterven. Juist omdat ik deze mevrouw al een tijdje begeleidde, kon ik het me levendig voorstellen. Ik keek naar mijn kinderen en man en voelde de pijn bij het idee hen achter te moeten laten. Dat zij heel waardevol voor mij zijn, is echter iets wat ik mij elke dag wel besef en waar ik elke dag weer van geniet.

Daarna voelde ik de wind door mijn haren en de zon op mijn gezicht. Ik zag hoe prachtig de lucht was en hoe heerlijk het bos rook. Hoe bijzonder dit is, is daarentegen niet iets wat ik me elke dag besef. Het idee dat dit ooit eindig is, deed mij zo genieten van de wind, de zon, de bomen en de lucht. Door het leven niet als vanzelfsprekend te zien, beleefde ik het opeens zoveel bewuster en intenser. Ik zoog het leven in mij op met elke ademhaling en genoot.

Natuurlijk vergeet ik het weer net zo vaak. Maar gelukkig mag ik elke week adem- en ontspanningstherapie geven in het hospice, waardoor ik er continu aan herinnerd wordt. De dood is vaak een onderwerp dat we liever mijden. Maar ik besef me nu dat juist het toelaten van de dood, mij niet verbindt met de dood. In tegendeel: het verbindt me meer dan ooit met het leven.

Wensen

Ik las pas een interview met Marinus Knoope. "Wensen zijn voorgevoelens van hetgeen we in staat zijn te realiseren" citeerde hij Goethe. "Zoals een pruimenboom over precies de kwaliteiten beschikt om pruimen te creëren, zo beschikken mensen over precies de kwaliteiten die ze nodig hebben om hun wensen te realiseren"

Hoe meer ik mijn wensen serieus neem, hoe meer ik vertrouwen krijg in mijn wensen. Ze zijn de belangrijkste wegwijzers geworden op mijn pad. Toch kan ik deze boodschap niet vaak genoeg horen en voedt hij mij elke keer weer. Dus ik herhaal hem bij deze graag nog een keer voor jou.

Ieder mens heeft zijn eigen wensen. Je hebt ze omdat jij bent wie je bent. Ook al lijken ze niet logisch, niet realistisch of onhaalbaar: je hebt de wensen niet voor niks. Ze horen bij wie jij werkelijk bent en je hebt het in je om ze waar te maken. Ontdek je wensen, neem ze serieus en geniet ervan om te ontdekken welke vorm je ze kunt geven.

Moet je je eens voorstellen hoeveel verborgen wensen je nog in je draagt. Wat een potentieel is er nog in je aanwezig!

-----------------------------------------
Wil je reageren? Mail naar: karin@studio-inbalans.nl
 

Liefde

Ik geloof in liefde.

Ik geloof dat de wereld zoveel mooier kan zijn als we moeite doen ons hart te openen. Te openen voor onszelf en voor de ander.

Ik geloof ook dat het moeite kost. Het leven deelt vele klappen en klapjes uit. Jezelf beschermen en afschermen zijn automatische processen geworden. Weer in verbinding te komen met jezelf en met de ander vraagt aandacht, bewustzijn, moed en daarmee moeite.

Vanochtend had ik een mooie groep vrouwen in de studio voor een hartmeditatie. Een meditatie waarin je je hart opent. Waarin je eerst jezelf vult met liefde en daarna je liefde stuurt naar je dierbaren. Je liefde vervolgens een steeds groter bereik laat hebben totdat jouw liefde alle levende wezens omvat. Dit was een prachtig begin van de zondag.

"Wat mooi om eerst jezelf te vullen met liefde en dan zo duidelijk te voelen, dat je liefde onuitputtelijk is.", gaf één van de deelneemsters aan.

Precies! Er gebeurt echter zoveel in het leven, waardoor we uit ons centrum raken en de rust en vrede in onszelf kwijt zijn. Als je dan veel geeft, raak je uitgeput. Maar als je in liefdevolle verbinding bent met jezelf dan kun je grenzeloos veel geven.

Dus geef vanuit liefde. Elke dag weer. En als je merkt dat je het niet vanuit liefde kunt doen of dat het je energie kost, neem dan tijd om jezelf lief te hebben. Keer op keer. Neem die moeite, want liefde is er in overvloed.

-----------------------------------------------
Wil je meedoen met de hartmeditatie? Elke eerste zondag van de maand (9.00u - 10.00u) ben je welkom. Ook mannen zijn welkom!
Meer info: www.studio-inbalans.nl

 

De verloren zoon

"Er is een verhaal in de bijbel, waar ik niets van snap en zelfs boos om kan worden", vertrouwde mijn altijd zo zachtmoedige moeder mij toe. "Het is het verhaal van de verloren zoon. Het voelt zo oneerlijk naar de oudste zoon toe." Ik kon het haar ook niet verklaren, maar het intrigeerde me wel. Toen ik het boek van Henri Nouwen zag over dit verhaal, besloot ik het te kopen en te lezen.

Deze gelijkenis gaat over een vader met twee zonen. De ene zoon eist zijn erfdeel op, nog voor de vader gestorven is. Hij vertrekt, verbrast in een paar jaar tijd zijn hele vermogen en keert vervolgens gebroken terug naar huis. Op het moment dat de vader zijn zoon terugziet, sluit hij hem in zijn armen; laat een kalf slachten en organiseert spontaan een feestmaal. De oudste zoon kijkt verbitterd toe. Zijn vader nodigt hem uit mee feest te vieren, maar hij kan het niet. Hij heeft altijd hard gewerkt voor zijn vader, nooit een gebod overtreden en voor hem heeft zijn vader nog nooit een geitenbokje geslacht, laat staan een kalf.

De moraal van het verhaal van de jongste zoon is nog wel te begrijpen. Nouwen geeft aan dat de vader symbool staat voor God. De jongste zoon heeft zijn thuis verlaten en zoals Nouwen het zo mooi beschrijft, heeft hij hiermee het centrum van zijn wezen verlaten. Het centrum waar je je geliefd voelt en werkelijk kunt zijn. Wat je ook gedaan hebt, je kunt altijd weer terug naar God en je zult met open armen ontvangen worden.

Maar hoe zit het dan met die oudste zoon? De vreugde bij de terugkeer van de jongste zoon betekent niet dat de oudste zoon minder geliefd zou zijn, legt Nouwen uit. De vader vergelijkt niet en houdt van beide evenveel. Hij nodigde zijn oudste zoon uit om in de feestvreugde te delen en wil graag beide zonen bij zich. De oudste zoon is echter net zo goed van zijn vader verwijderd geraakt. Hij wilde altijd aan de verwachtingen voldoen, maar zijn plichtsgetrouwheid en zijn gehoorzaamheid hebben zijn vreugde, spontaniteit en passie gesmoord. Deze zoon heeft de intimiteit met zijn vader nog niet gevonden. Daar waar de jongste meer wijsheid nodig had, heeft de oudste hartstocht nodig. De jongste is gearriveerd. De oudste heeft nog een weg te gaan. Zijn vader wil niets liever dan om ook hem in zijn armen sluiten.

Plichtsgetrouw zijn en het goed willen doen zijn mij niet vreemd. Ik kan me makkelijk met de oudste zoon identificeren. Om echt thuis te komen nodigt dit verhaal uit om meer lichtheid, vreugde, dankbaarheid en vertrouwen toe te laten..... dat is toch bepaald geen straf...

Goh, mooi verhaal eigenlijk. Vind je ook niet, mam?

Beetje inwoner

Ze zijn de 70 ruim gepasseerd. De ene vrouw komt met een stok aangelopen, de ander zonder. Ze stoppen voor de deur van hun appartement, net 1 blok verder dan dat van ons. Voor hun blok is een terrasje waar wij zitten. Voor ze afscheid nemen, begint de ene vrouw een serenade te zingen en de ander spontaan te dansen. 

Wij wonen een weekje in Barcelona. We doen weer een huizenruil en hebben deze keer een mooi appartementje in de wijk Eixample. Soms mengen we met de toeristen, maar dat vinden we al snel te druk. Toen we vanochtend nog voor openingstijd bij La Sagrada Familia stonden, bleek er al meer dan een uur wachtrij te staan. We hebben de wachtrij gelaten voor wat hij was en zijn naar huis gelopen. Liever wanen we ons inwoners van deze stad. We genieten van wat zwerven door de buurt, een kopje koffie (thee voor mij) op een van de vele kleine terrasjes, wat lezen of schrijven op een bankje, lunchen in een Spaans tentje en af en toe naar het strand. 

Huizenruil: het blijft een geweldig concept. "Of we dat niet spannend vinden, dat er andere mensen in ons huis zitten?", is vaak de vraag. Tot nu toe hebben we ons huis meestal nog schoner aangetroffen dan dat we het achterlieten. En altijd helemaal in tact. Gastvrijheid wordt in de regel beloond met dankbaarheid. Van beide kanten.

De zingende vrouw steekt een heel verhaal tegen mij af, maar ziet al gauw in dat ik het niet begrijp. Helemaal inwoner kun je toch niet zijn, als je de taal niet machtig bent. De andere vrouw gaat nog even op het terras een biertje drinken. Die taal spreken wij gelukkig ook. Proost! Op het goede leven.

Dip

Hij was lang weggeweest, maar opeens dook hij dit weekend weer op: mijn "doe-ik-wel-genoeg-voor-de-wereld-dip". Vluchtelingen, seksueel misbruik, kinderarbeid, mishandeling, ziektes.... Alle narigheid op de wereld lijkt zo groot en mijn bijdrage zo nietig.

Onze schoonmaakster heeft van deze gedachten geen last. Vol trots vertelt ze me dat ze altijd zo geniet van de foto's aan de muur bij een vriendin van mij. Het gezin reist vaak en wat zij nou zo leuk vindt, is dat zij alle kleding gestreken heeft die ze op de foto's aan hebben. Ze houdt van haar werk en is volkomen tevreden met haar eigen bijdrage aan het geluk van de families waarvoor ze werkt.

Opeens wordt me weer duidelijk dat iedereen zijn eigen bijdrage heeft. Ieder heeft zijn eigen talenten. En als je datgene doet, waar jij goed in bent en het doet vanuit je hart, dan kun je een verschil maken.

Ik zie ook weer dat alles wat we doen invloed heeft. Elke handeling, elk woord en zelfs elke gedachten heeft invloed. Aandacht, een glimlach, een kritische noot.... het zet altijd iets in beweging. Beweging betekent verandering en zet vervolgens weer andere dingen in beweging. Het resultaat zal nooit volkomen zichtbaar zijn voor ons. Dus dat kan nooit een graadmeter zijn of je wel genoeg doet.  De enige graadmeter is in jezelf: de intentie waarmee je de dingen doet. Als je handelt vanuit frustratie, irritatie of angst dan zullen deze emoties doorwerken in jouw omgeving. Als je denkt en handelt vanuit een liefdevolle intentie, zal er een positieve verandering ontstaan.

De wereld kan ik natuurlijk niet veranderen, maar gelukkig wel een klein stukje wereld om mij heen. En als we allemaal nou een klein stukje wereld positief beïnvloeden? Dan zou die verandering wel eens groter kunnen worden dan je denkt!