Senioren

Wat vragend en voorzichtig kwamen ze binnen. Een groot deel van hen liep achter een rollator. Ze waren 80+ en op vakantie. Er was hen verteld dat er vandaag yoga op het programma stond. Of dat echt wel iets voor hen was?

Ik vertelde hen monter dat yoga voor iedereen was, maar was er eerlijk gezegd niet meer zo van overtuigd. Het was duidelijk dat ze niet konden liggen op de grond en gewoon staan was voor de meeste al een opgave. Het zou dus een hele rustige les, zittend op de stoel worden. Ik besloot het accent te leggen op mindfulness. Een mooie oefening voor hen en voor mij.

Na een paar keer schouders rollen, het bovenlichaam naar voren te buigen en weer te oprichten en wat torsies op de stoel, begonnen ze te steunen en kreunen. " Nouhou, je beult ons wel af!" Ik geloof dat we net 20 minuten verder waren en de les zou een uur duren.

Dan maar wat rustige ademoefeningen tussendoor. Ik vertelde hen het belang van een goede buikadem. En terwijl ze hiermee gingen oefenen, kwam er rust in de zaal. Ze vonden het interessant om achtergronden van ademhaling te horen en gaven wat terug van hun eigen ervaringen met stress of slapeloosheid.

De eindontspanning heb ik zittend op hun stoel laten doen met hun ogen dicht en rustig ademend in de buik. Ik heb het maar heel kort gehouden, want na een paar minuten zag ik al bijna iemand van zijn stoel vallen, omdat hij in slaap viel.

Na de les kwamen er meerdere mensen naar mij toe om me te bedanken: ze hadden het erg fijn gevonden. Een mevrouw vertelde mij dat ze net twee nieuwe schoudergewrichten had gekregen. Ze voelden vreemd voor haar en niet als een onderdeel van haarzelf. Maar door heel aandachtig haar schouders te rollen, had ze voor het eerst het gevoel gehad dat haar schouders weer bij haar hoorden. Iemand anders vertelde dat ze veel last had van slapeloosheid. Ze zou zeker gaan proberen om de buikademhalingsoefeningen voor het slapen gaan te gaan doen. En een derde vertelde dat haar gedachten nooit stil stonden en ze zich over van alles en nog wat zorgen maakte, maar dat ze door het rustiger ademen iets van rust had kunnen ervaren.

Toen was ik er weer helemaal van overtuigd: yoga is echt voor iedereen!

Lang leve onzekerheid

Ik kan me onzeker voelen in nieuwe situaties of verlegen in nieuwe contacten. Het is niet bepaald iets waar ik trots op ben, maar in de loop der jaren heb ik geleerd niet teveel meer naar het stemmetje te luisteren dat mij zegt dat ik me beter terug kan trekken. Of om niet teveel te veranderen. Of om risico's vooral buiten te sluiten. Het is wel vervelend die onzekerheid, maar ik heb er redelijk goed mee leren omgaan.... dacht ik....

Maar is dat wel zo? Ik ging ermee om door het te willen overwinnen. Onzekerheid zag ik als iets negatiefs waar ik zo snel mogelijk van af wilde. En ja, ik heb inmiddels wel geleerd dat alle eigenschappen iets positiefs hebben, maar verder dan dat onzekerheid "je behoedt voor risico's" kwam ik niet.

Door zijn boek Jouw ziel wil zingen, bracht Jan Kortie mij echter een veel ruimer perspectief. Hij haalt de Engelse filosoof Alan Watts aan, die het boek The wisdom of insecurity geschreven.  "Onzekerheid is een zeer onderschatte kwaliteit', zegt hij. 'Het leven is onzeker, dus als ook ik onzeker ben pleit dat voor me, want dat betekent dat ik het leven toelaat."

Jan Kortie geeft uit eigen ervaring aan dat je in het zingen en vooral in het improviserend zingen juist de onzekerheid moet toelaten. Als je hem gaat camoufleren reageert je stem meteeen, wat niet bevorderlijk is voor je zangkunst. Door de onzekerheid toe te laten, kan uiteindelijk iets nieuws ontstaan. "Wie vanuit zijn hart zingt, ontkomt nooit aan een bepaalde verlegenheid" geeft hij aan. Ik denk dat je direct kunt vertalen met: wie vanuit zijn hart leeft, ontkomt nooit aan een bepaalde onzekerheid.

Ik ga steeds duidelijker zien dat er zoveel onzekere, onhandige, onduidelijke momenten in het leven zijn. Waarin je even niet weet wat je moet doen of wat je moet zeggen. De neiging is om deze ongemakkelijkheid weg te nemen. Met een grapje, met veel woorden, door je terug te trekken of een afleiding te zoeken. Maar als je dit ongemakkelijke moment er echt laat zijn en je jezelf toestaat je ongemakkelijk te voelen dan ontstaat er uiteindelijk vanzelf iets nieuws. Iets wat je van te voren niet had kunnen bedenken. Iets wat meestal veel mooier en in ieder geval echter is, dan wat je van te voren bedacht zou hebben.

Zoals mijn yogadocente het zo mooi verwoordde: durf te bibberen. En ik zou eraan willen toevoegen: en geniet daar van. Onzekerheid maakt dat we kunnen creeeren. Onzekerheid zorgt dat we kunnen groeien. Onzekerheid zorgt dat we ons werkelijk met de ander kunnen verbinden. Onzekerheid zorgt ervoor dat we ons leven werkelijk kunnen leven.

Lang leve onzekerheid!

Weekje India

"Ga je voor 1 week naar India?", vroegen velen mij vol verbazing. Met het antwoord: "9 dagen, waarvan 2 dagen vliegen", probeerde ik het nog wat aan te kleden, maar er waren weinigen die het echt begrepen.

Na een lange nachtvlucht, zonder slaap, was ik zelf opeens ook niet meer zo zeker of een weekje India nou zo'n goed idee was geweest. Het was heerlijk om weer in Bangalore te zijn en ik voelde me meteen weer thuis in het kantoor en de wijk waar wij afgelopen zomer 3 maanden gewoond hadden. Alle indrukken zorgden echter voor een tweede nacht met heel weinig slaap.

Dus behoorlijk gammel gingen we de tweede dag op weg naar Apsa, het kindertehuis waarvoor mijn vriendin en ik gekomen waren. Op het moment dat ik het terrein op kwam, hoorde ik een schreeuw vanuit de jongensslaapkamer "Karin ma'am!" En toen van meerdere kanten "yoga miss, yoga miss!!!" Van alle kanten kwamen kinderen aangestormd en werd ik omhelst. Het bleek dat ze niet wisten dat ik het was die zou komen. Ze waren verrast, maar vooral enorm enthousiast. En vanaf dat moment wist ik weer dat een weekje India het mooiste was wat ik mijzelf cadeau had kunnen doen. Op de foto's zag ik mijn stralende gezicht en volgens mijn vriendin is die grote lach de hele week niet meer verdwenen.

De week was super en enorm intensief. We hebben in het kindertehuis gelogeerd. Ik heb natuurlijk yogales gegeven. We hebben Engelse brieven met de kinderen geschreven, met ze gedanst, gezongen, gepraat (beetje Engels, beetje Kannada en beetje handen en voeten). We zijn zelfs met ze op schoolreisje naar de dierentuin geweest. Tussendoor nog een bezoek aan een ander kindertehuis, waar we uitgebreid informatie kregen over hoe kinderen in een tehuis belanden. En af en toe even van het luxere Indiase leventje genoten, compleet met Bollywood film en Indiase restaurantjes.Vaak moesten we graven in onze herinnering wat we de dag ervoor ook al weer allemaal gedaan hadden.

Negen dagen leken minimaal drie weken. Voor mij was het duidelijk. Als je iets heel graag wil: doe het. Stel het niet uit, maar zoek naar een vorm die voor jou op dit moment passend is. Langer dan 9 dagen wilde ik mijn eigen kinderen niet missen. Maar ik ben heel blij dat ik samen met mijn vriendin deze 9 dagen op deze manier heb mogen beleven.

Alleen heb ik er nu wel een ander probleem erbij gekregen. 1 week India is niet te kort, maar de vele niet-India-weken die volgen, zijn veel te lang! Wanneer mag ik weer?

De held van jezelf

Toen mijn man vroeg wie zijn held was, moest mijn zoon (11) even nadenken. Tot hij vol overtuiging zei: ik ben de held van mijzelf. Hij zei het zonder bravoure, zonder trots, zonder lach. Voor hem was het een vanzelfsprekendheid.

Hoe vaak heb ik me niet zorgen gemaakt of hij aansluiting zou vinden als hij op een afstandje naar spelende kinderen bleef kijken. Of zijn vrienden nog wel vrienden zouden blijven als hij voor de 50e keer zei dat hij geen zin had om te spelen. Of de juffen hem wel goed konden inschatten als hij 5 minuten moest nadenken voordat hij een antwoord gaf.

Van meerdere kanten werd geopperd of therapie hem niet zou kunnen helpen. Ook al was hij onzeker in het leggen van contacten, thuis was hij altijd helemaal in zijn element. Druk, enthousiast, helemaal in zijn spel en als hij zin had kon hij uren spelen met een vriendje of met zijn broertje.

Mijn man was altijd vol vertrouwen. "Het is een prachtig kind, zo puur. Hij doet geen concessies voor de buitenwereld, maar hij doet precies wat hij wil. De meeste mensen bezoeken therapeuten of volgen cursussen om zichzelf te vinden, maar hij is allang gelukkig met zichzelf. Geef hem zijn eigen tijd voor zijn eigen ontwikkelling."

En hij had gelijk. Meer dan gelijk, zoals het er nu naar uitziet. Onze zoon ontwikkelt zich op zijn eigen wijze met de nodige eigenwijsheid. En juist dit kind geeft aan dat hij de held van zichzelf is.

En jij? Ben jij de held van jezelf? Kun jij dat even vanzelfsprekend zeggen? Of heb je daar nog eerst wat therapie voor nodig?

Genieten van het leven

Ze begon haar speech met ons op het hart te drukken van het leven te genieten. Door haar tranen heen, met een intense rouw om haar zoontje, voor wiens begrafenis we tezamen waren.

Genieten van het leven, genieten van dat wat je hebt.... een mooie boodschap, juist zo gerechtvaardigd door de ontnuchterende komst van de dood. Ik wist dat ze gelijk had, maar kon het niet voelen. De begrafenis, het rauwe verdriet, het verloren leven....  het legde bij mij een kwetsbaarheid bloot. De kwetsbaarheid van het leven, van de mens en van mijzelf. Een diepgewortelde angst om een dierbare en nog een diepere angst om een kind te verliezen. Een kwetsbaarheid die juist angst opriep in plaats van een levenskracht of een intens genieten van wat er is.

De angst bleef een tijdje bij mij. Niet duidelijk, maar sluimerend en knagend op de achtergrond. Tot een paar dagen terug. Toen de zon letterlijk tevoorschijn kwam en ik de zonnestralen sinds lange tijd weer op mijn huid voelde. Ik was helemaal aanwezig in het moment en volkomen gelukkig.

Op dat moment was ik me opeens bewust dat ik niet gelukkig kan zijn en tegelijkertijd angstig kan zijn. Het kan elkaar afwisselen. Misschien heel snel. Maar het gevoel kan er niet tegelijkertijd zijn. Bij mij tenminste niet. En ik zag opeens heel duidelijk dat als ik me zorgen maak, ik bang ben om iets kwijt te raken. Bang ben om mijn geluk kwijt te raken. Maar op het moment dat ik me zorgen maak, dan raak ik op precies datzelfde moment mijn geluk ook daadwerkelijk kwijt. Omdat angst en geluk er niet gelijktijd kunnen zijn.

Toen pas kon ik de boodschap om te genieten van het leven werkelijk tot mij door laten dringen. Alsof het van mijn hoofd in mijn lijf zakte. Genieten van het leven, is genieten van dit moment. Dit moment is het leven. Het leven waarin mij zoveel dierbaar is en dat het zo waard is om van te genieten.

Je hart volgen

Een logische stap om voor mijzelf te beginnen was het allerminst. Mijn man had net zijn baan bij de bank opgezegd en zijn goede salaris, hypotheekvoordeel en 13e maand ingewisseld voor het onzekere bestaan van een sociaal ondernemer. Ik liep zo'n beetje permanent met wallen onder mijn ogen omdat altijd wel 1 van de kinderen slecht sliep of ziek was. Yoga was al helemaal geen voor de hand liggende keuze. Verder dan zwangerschapsyoga was ik niet gekomen. En toch.... het beeld van een eigen yogastudio kwam regelmatig terug en ik werd er zo blij van.

Als outplacement-adviseur adviseerde ik al mijn clienten hun hart te volgen. Ik had al vele mooie boeken gelezen over mensen die hun droom leefden. Hoewel ik bang was dat ik een te romantisch beeld had van 'je hart volgen', besloot ik dat ik in ieder geval moest beginnen met stap 1.

Mijn stap 1 was: yogales nemen. Stap 1 voelde als thuiskomen en hielp mij om weer balans te vinden in mijn leven als werkende moeder. Inmiddels leek me yoga-docent een toch wat weinig uitdagend beroep, maar lichaamsgericht coachen klonk wel erg interessant. Ook daarvoor vond ik yoga een goede aanvulling. Dus na 2 jaar nam ik stap 2: een yoga-opleiding volgen. Vele stapjes volgden en weer 2 jaar later (na vele hobbels, bobbels, aarzelingen, maar met het steeds terugkerende blije gevoel) wist ik het: ik ga ervoor. Ik zegde mijn baan op en precies vijf jaar geleden ging In Balans van start met de eerste yogalessen. Een van de beste beslissingen die ik ooit genomen heb en waar ik nog elke dag gelukkig mee ben.

Ik hoor vaak mensen zeggen dat ze wel iets anders willen gaan doen, maar dat het op dit moment niet handig is. Inmiddels weet ik uit eigen ervaring dat er altijd meer redenen zijn om het niet te doen, dan om het wel te doen. Je hoeft je droom echter niet meteen morgen gerealiseerd te hebben, je droom hoeft ook niet uitgekristalliseerd te zijn, misschien is het slechts een vaag gevoel....maar je bent het wel aan jezelf verplicht om de eerste stap zetten. De eerste stap op jouw pad, de eerste stap van je ontdekkingsreis.

Wat is jouw kleinst haalbare eerste stap? Voor elke grote of kleine wens. Doe het.... en doe het nu!

Ik wens je een heel mooi 2013 waarin je dromen het licht mogen zien.

like button

Van meerdere kanten kreeg ik het advies om een facebookpagina voor mijn yogastudio te maken. Eerst voorzichtig begonnen met een persoonlijke pagina om facebookland te verkennen. Na weerstand en verbazing over de vele berichten, begon ik toch de lol en het nut ervan in te zien.

Dus sinds een paar dagen voor het echie: een In Balans facebookpagina (http://www.facebook.com/inbalans.driebergen). Vrienden uitgenodigd om mij te 'liken' en mijn klantenbestand op de hoogte gebracht. Spannend..... Om het uur even checken of er nog een 'like' bij is gekomen. Ik ben blij met elke nieuwe 'vind-ik-leuk' en nog blijer met elke reactie.

Na een paar dagen stijgen de likes niet zo snel meer. Moet ik geduld hebben of het nog een keer onder de aandacht brengen? Niet overvoeren natuurlijk. Dus maar geduld. Zou het echt werken? Als je het doet, moet je er natuurlijk wel voor gaan. Ik moet er voor zorgen dat er een like-button op mijn website komt. En een volg-ons-op-Facebook-button onderaan mijn mail. Kan ik dat zelf? Lukt niet. Dat betekent hulp inschakelen. Weer geduld dus. Even checken nog....  hé leuk, nieuwe likes van mensen die ik niet ken. Zie je wel, dit werkt goed....

'S ochtends in mijn meditatie gaat het gekwebbel van mijn gedachten nog steeds door. Facebook wervelt door mijn hoofd. In mijn meditatie zie ik zelfs de like-button voorbij komen. Ik kijk er eens goed naar. En dan besluit ik deze vind-ik-leuk knop op mijzelf te plakken. Vol overtuiging druk ik erop. En dan wordt het stil.... Heerlijk!

Ik houd hem erin: de Like-myself-button. Als ik in het vervolg teveel wordt meegenomen door Facebook of wat dan ook, dan druk ik gewoon op deze knop. Ik kan je aanraden om hem ook te downloaden. Je kunt er alleen zelf op drukken, maar wel zo vaak als je wil. Ik verzeker je: het werkt super!