Verbeeldingskracht

Bij de kerstboom die we kochten, kregen we een klein cadeautje: een flesje met drie zwarte zaadjes. Met daarbij de uitspraak van Einstein: "Verbeeldingskracht is belangrijker dan kennis".

Ik vroeg mijn kinderen wat zij dachten dat er uit de zaadjes zou groeien. "Een papegaai!", zei mijn oudste zoontje (11) direct.

Als Einstein gelijk heeft, gaat hij een glorieuze toekomst tegemoet.

Overgave

Ik had het net te laat door: de bocht bleek voorzien van een dun laagje ijs. Voordat ik mijn fiets tot stilstand kon brengen, gleed hij al weg en bonkte ik met mijn schouder en mijn hoofd op het asfalt. Ik bleek gelukkig niets gebroken te hebben, maar het advies was rustig aan. Een beetje yogi beseft meteen: dit vraagt overgave.

Ik heb in die vijf jaar dat ik lesgeef, nog maar 1 yogales afgezegd. Ik had echter besloten tot overgave, dus, weliswaar met pijn in mijn hart, heb ik een aantal lessen afgezegd. De overige lessen heb ik wel gegeven, maar heel voorzichtig zelf meegedaan. Voor de rest goed naar mijn lichaam geluisterd dat mij elke middag vertelde even te willen slapen en zich regelmatig wilde terugtrekken.

Ik ben trots op mijzelf na een week overgave, maar ik vind het nu echt meer dan genoeg geweest. Ik ben er klaar mee. Ik heb echter zo'n vermoeden dat het zo niet werkt met overgave en het eigenlijke proces nu pas begint.

Ik heb een grenzeloos vertrouwen in het herstellend vermogen van mijn lichaam. Bang dat het iets ernstigers is, ben ik niet. Ook niet dat het een blijvende blessure is. Een gekneusde schouder en een klap op je hoofd hebben nu eenmaal de tijd nodig om te herstellen. Als ik hiervan overtuigd ben, dan zou overgave niet zo moeilijk moeten zijn. Ik weet immers dat het slechts voor een beperkte periode is.

Overgave.... loslaten.... het lijkt een passief proces. Alsof je niets hoeft te doen. Maar je kunt niet loslaten voordat je echt je weerstand en je kwetsbaarheid onder ogen hebt gezien. En niet alleen hebt gezien, maar ook echt ontmoet hebt. En ja, ik wist het wel, maar goed, toelaten is iets anders: wat heb ik er toch een hekel aan om afhankelijk te zijn. "Laat je maar lekker verwennen", zeggen anderen tegen mij. Mijzelf overgeven aan een middagdutje vind ik niet zo moeilijk, maar mijzelf laten verzorgen..... daarin zit het hem nou precies. Ik wil het zelf doen. Anderen niet belasten en zelf energiek en zelfstandig door het leven huppelen.

Overgave.... het klinkt zo sereen, maar dat valt knap tegen in de praktijk.

Overgave.... loslaten.... het is helemaal geen passief proces.... het is gewoon weer eens hard werken.

Invloed

Afgelopen week gaf ik stilte-yogalessen. Ik spreek de les wel in, maar cursisten praten de hele les niet.

Op het moment dat iedereen binnenkomt, zit ik met mijn ogen gesloten. Met mijn aandacht zowel bij mijzelf als bij mijn omgeving. Ik neem waar. Niet met mijn ogen, maar met mijn gevoel. Ik voel de cursisten die binnenkomen. En ik merk op dat zij een invloed hebben op mij. De meeste mensen brengen een lichte onrust met zich mee. Vanuit de hectiek komen ze in de stilte. En langzaamaan voel ik hun onrust verminderen.

Ik merk dat ik kan kiezen. Ik kan hun onrust binnenlaten en voel mijzelf dan ook onrustiger worden. Als ik dat doe, krijg ik het gevoel dat ik iets moet doen. En vooral ook dat ik ergens aan moet voldoen. Ik kan er echter ook voor kiezen de onrust waar te nemen en hem te laten voor wat het is. Dan kan ik blijven rusten in mijzelf. Ik hoef niets te doen. Ik hoef nergens aan te voldoen. Ik kan gewoon 'zijn'.

Op een gegeven moment komt er iemand binnen en gebeurt er iets onverwachts. Ik voel hoe mijn hart zich opent. Alsof er plots een lichtheid, een blijdschap zich in mijn hart manifesteert. Stiekem keek ik even door mijn oogwimpers wie er binnen is gekomen. En ja, het verbaast me niet, dat zij het is. Iemand die altijd al veel warmte en hartelijkheid uitstraalt.

Pas las ik nog de boodschap dat alles wat je doet, denkt en voelt invloed heeft op de wereld om je heen. Diep van binnen wist ik dat het klopte, maar de invloed vanuit wat je denkt of voelt, vond ik nog wel te abstract. Nu, in de stilte, mocht ik het zelf ervaren. Zonder iets te doen, zonder iets te zeggen, maar 'gewoon' door wie we zijn hebben we absoluut invloed op de ander. Zoals de warmte en hartelijkheid bij mij zonder woorden en zonder zelfs diegene te zien, direct binnenkwam.

Yoga, meditatie, mindfulness of welke manier dan ook om naar binnen te keren en jezelf te ontmoeten, is geen egoistische activiteit. De weg naar binnen is noodzakelijk om echt iets te veranderen in de wereld. Hoe liefdevoller, authentieker en zuiverder we zelf kunnen zijn, hoe groter onze invloed is op een mooiere wereld.

Levensdoel

Een boeddhistische monnik gaf aan dat hij heel vaak de vraag krijgt van mensen wat het doel in hun leven is. Zijn antwoord is dan steevast: "gelukkig zijn". Ik vond het een onbevredigend antwoord. Ook ik zou graag willen weten wat het doel is in mijn leven. Ik wil inzicht in mijn opdracht. En het liefst wil ik een belangrijke opdracht, zodat ik iets groots kan doen.

De laatste tijd lees ik steeds meer boeken waarin wijze mensen een soortgelijke boodschap als die monnik verkondigen. Ik begreep het niet. Wat zien zij, dat ik niet zie?

Etty Hillesum gaf me in haar boek nieuw inzicht in dit vraagstuk. Een citaat:
"Vroeger blikte ik in een chaotisch toekomst, omdat ik het moment dat vlak voor me lag niet wilde beleven. Ik had soms het zekere, doch zeer vage gevoel dat ik 'iets' zou kunnen worden in de toekomst, dat ik 'iets' geweldigs zou kunnen doen en dan af en toe weer die angst dat ik toch wel naar de bliksem zou gaan. Ik begin te begrijpen hoe dat komt. Ik weigerde de vlak voor mij liggende taken te doen, ik weigerde van trede tot trede voort te klimmen voor die toekomst. En nu iedere minuut vol leven en beleven en strijd en overwinning en soms rust is, laat het me onverschillig of ik iets geweldigs zal presteren of niet. Vroeger leefde ik in een voorbereidend stadium, ik had het gevoel dat alles wat ik deed, nog niet het echte was. Maar nu is dat volkomen van mij afgevallen. Nu, vandaag, deze minuut, leef ik en leef ik volop en is het leven waard geleefd te worden."

Door iedere stap te nemen en daadwerkelijk te leven, zal het patroon vanzelf kenbaar worden. Het leven zelf is de ontdekkingsreis; juist omdat het doel nog niet bekend is. Door aanwezig te zijn in het moment, kun je het leven leven en ga je de tekenen onderscheiden die jouw pad markeren. En door het leven stap voor stap te leven, keuzes te maken vanuit je hart en vooral datgene te doen dat je echt leuk vindt, zal jouw weg zich aan je openbaren.

Wij willen een doel, want dan kunnen we iets gaan doen. We willen plannen en we willen sturen. Maar waarschijnlijk vraagt het leven iets heel anders van ons, zoals ontvankelijk zijn. Het antwoord dat de monnik geeft, wijst niet op 'doen' maar nodigt je juist uit om te 'zijn'. Groots is als je werkelijk kunt zijn wie je bent. En dat maakt de cirkel rond, want er is geen groter geluk dan te kunnen zijn wie je ten diepste bent.

Niet klagen, maar leven

Pijn, ongemak, angst, verdriet, eenzaamheid.... het is allemaal vertegenwoordigd in het leven. Vroeg of laat kom je het tegen. De een wat heftiger dan de ander, maar ontkomen doe je er niet aan. Ik had altijd bewondering voor mensen die hun lot droegen, zonder anderen daarmee te belasten. Niet klagen, maar dragen vond ik een heel mooi motto.

Maar steeds meer kom ik erachter dat het leven helemaal niet gedragen wil worden. Als je je gevoelens draagt, worden ze nooit volwassen. Hoe langer je ze daarbij draagt, hoe zwaarder het voor je wordt.

Dus probeer ik mijn gevoelens op te voeden. Door ze er te laten zijn, ze te voelen en ze te delen.
Als het me lukt om ze werkelijk te voelen en ze er te laten zijn (zonder ze op te kroppen en zonder ze eruit te gooien) gaan ze langzaamaan zelf bewegen en ontstaat er ruimte in mij. Ruimte waarin nieuw leven naar binnenstroomt. Als een sprankeling, een glimlach, een soort verliefdheid.
En door mijn gevoelens te delen, voel ik mij steeds meer verbonden. Met de ander, die net zo hard worstelt als ik.... en met de grote natuur, waarin de levenskracht zo moeiteloos kan stromen.

Stap voor stap wordt het mij duidelijk: het leven wil niet gedragen worden, het leven wil geleefd worden!

Verbinding

Ik keek afgelopen week naar een inspirerende TED-talk van Brene Brown. Zij is een Amerikaanse wetenschapster en heeft onderzoek gedaan naar verbinding. Een van de vragen in haar onderzoek was wat ervoor zorgt dat sommige mensen zich goed kunnen verbinden met anderen, terwijl anderen hier moeite mee hebben. De conclusie was dat het enige verschil tussen mensen die wel of geen diepgaande verbindingen met anderen hebben is dat diegene die ze wel hebben, zichzelf de moeite waard vinden om verbinding mee te hebben. "That's it", zei Brene (na een onderzoek van meer dan 6 jaar). "That is the only difference." Jezelf de moeite waard vinden, maakt dus het verschil tussen eenzaamheid en verbondenheid. De mensen die zichzelf de moeite waard vinden, zijn niet bang voor afwijzing van de ander, maar kunnen zich volledig openen voor de relatie met de ander. En durven daarmee ook helemaal zichzelf te laten zien.

Eerlijk gezegd dacht ik tot voor kort dat ik mijn hart voor mensen kon openen zonder mijzelf werkelijk te laten zien. Ik kan luisteren, vertrouwen schenken en liefdevol reageren. Maar het wordt mij steeds duidelijker dat als ik mijzelf niet of maar gedeeltelijk laat zien, mijn hart nooit helemaal open is. Als ik mijn eigen gevoelens niet toon en niet deel, houd ik altijd een bepaalde afstand tot de ander.

Wat een rare kronkel is dat toch. Iedereen wil graag verbinding, vriendschap en liefde. Tegelijkertijd is er een angst dat mensen je niet aardig zullen vinden of je oninteressant vinden. Dus besluit je jezelf nooit helemaal te laten zien. Wat je werkelijk vindt of voelt, houd je uit zelfbescherming liever even voor je. En dan blijkt dat je daarmee jezelf juist blokkeert om je echt open te stellen voor de relatie met de ander. Je beschermt je niet alleen tegen eventuele pijn van afwijzing, maar net zo goed tegen de vreugde van werkelijke, diepe verbintenis.

Vanuit je hart leven, vraagt dus om je kwetsbaarheid te laten zien. Om het prima te vinden om niet perfect te zijn en dat ook te durven laten zien. Dan kan de uitwisseling tot stand komen die noodzakelijk is voor echte verbinding. De verbinding van hart tot hart.

Op de fiets

De afgelopen weken voel ik me supergoed. Ik voel me vrolijk, licht en ruim. Ik voel me rijk door de ervaringen die we hebben gehad in India en ik voel me dankbaar met alles wat ik in Nederland heb.

Maar ongemerkt zwakt dat gevoel wat af. En stiekem komen ze binnen. Als kleine indringers. Ze luisteren naar de namen Verantwoordelijkheid, Nuttig bezig zijn en Het Goed Doen. En ze houden niet van glans. Veel te overdreven. Dus doen ze hun uiterste best om alles weer wat doffer te maken. Ze hebben natuurlijk hun nut en ik weet dat ik ze beter te vriend kan houden, maar ik wil ze niet meer op de voorgrond. En zeker niet in de buurt van mijn hart.

Inmiddels heb ik ontdekt dat ze op een afstandje blijven als ik zing of als ik fiets. En helemaal als ik die twee dingen tegelijkertijd doe. Dus al regent het met bakken uit de hemel, je krijgt mij niet meer in die auto. Ik zit zingend op de fiets. Met natte haren, doorweekte kleding en met een hart dat jubelt.