De kinderen van Apsa

Leuk, bijzonder en indrukwekkend vond ik het. Gisteren hadden we alle 150 kinderen van Apsa een diner aangeboden. De keuken daar kookt dan een uitgebreide curry-maaltijd met kip en ijs als toetje. Wij hebben meegegeten. Op de grond tussen de kinderen.

Nu hebben we al een keer eerder een maaltijd op deze manier gegeten in een jongenshuis van Don Bosco. Ook hebben we al meerdere opvanghuizen bezocht, waar we dan elke keer weer door een heleboel kinderen welkom gezongen werden en een rondleiding kregen. Maar dit was anders. Dit is voor mij niet zomaar een opvangtehuis. Dit is het thuis van Lekitha, Basavarash, Praveen, Sonali, Yamuna, Yugendra, Purushotama en nog 20 andere kinderen van wie ik ben gaan houden.

Zij denken misschien dat ze veel van mij geleerd hebben, maar ik heb minstens zoveel van hen geleerd. Ze hebben me laten zien dat ondanks dat er veel pijn is in het leven, er in ieder mens een enorme kracht schuilt. En dat je, terwijl er pijn is in het leven, tegelijkertijd kunt genieten van datzelfde leven. Terwijl ik te vaak vergeet om te genieten en plezier te hebben, stralen hun ogen bij het minste of geringste.

Ik ga een paar mooie foto's van hun ophangen thuis. Elke keer als ik hun stralende glimlach zie, zal ik eraan herinnerd worden om het kind in mij weer ruimte te geven.

Yoga in India

India.... het land van de yoga. Als iemand mij vroeg wat mijn plannen waren om in India te gaan doen, dan was mijn antwoord: veel yogalessen volgen. In Bangalore heb ik echter nog steeds geen inspirerende yogalessen gevonden. Yoga is sowieso nauwelijks onderdeel van het dagelijks leven. De meeste mensen hebben hier nog nooit aan yoga gedaan. Op sommige scholen wordt wel yoga gegeven, maar wat ik tot nu toe gezien heb, lijkt dat meer op een soort gymnastiek. Alleen een oudere vrouw in een lokale kledingwinkel vertelde mij enthousiast dat ze elke ochtend met yoga-oefeningen start. Andere vrouwen die ik gesproken heb, zouden dat ook best willen, maar ze staan al om 5.00u/ 5.30u op om het ontbijt te gaan koken.

Gisteren zijn Michel en ik een dag naar een Ayurvedisch centrum geweest. Naast massages en andere ayurvedische behandelingen, kon je er ook yogalessen krijgen. Mooie kans om toch nog yogales te volgen. Wij kozen voor een les in pranayama (ademtechnieken) en een les in meditatie.

De eerste paar minuten dacht ik dat de yogadocent alleen de lokale taal sprak, maar toen ik beter luisterde bleek het Engels te zijn. Lastig als je met je ogen dicht moet zitten en de helft niet kunt verstaan. Gelukkig waren veel van de pranayama's mij bekend en kon ik de les uiteindelijk redelijk volgen. Maar hoe anders was zijn manier van lesgeven, dan wat ik gewend ben. De docent noemde de naam van de pranayama die we gingen doen. Daarna volgde een opsomming van alles waar deze pranayama goed voor was. Het leek een soort uit het hoofd geleerd verkooppraatje voor de betreffende pranayama. Vervolgens deed de docent het een keer voor en daarna moest je het zelf doen met gesloten ogen. De docent telde hardop mee. Mocht je de techniek niet helemaal begrepen hebben, dan was het pech, want verder werd er geen uitleg meer gegeven. Totdat de volgende ademoefening aan de beurt was en dan begon het ritueel opnieuw voor de nieuwe pranayama.

De afgelopen 3 maanden heb ik uiteindelijk meer yogalessen zelf gegeven dat ontvangen. Ik heb twee keer mogen participeren in 3 daagse leiderschapsprogramma's van Better Future. Alle drie de ochtenden mocht ik om 6.30u de dag openen met een yogales. Het laatste programma waren er zelfs 35 (allemaal Indiase) deelnemers, die allemaal al om 6.15u klaar zaten voor de yogales.
En dan waren er natuurlijk de yogalessen die ik drie keer per week gegeven heb voor de kinderen van Apsa. Kinderyoga had ik na mijn ervaringen in mijn eigen studio, beschouwd als 'niet mijn ding'. Nooit gedacht dat ik hier zo van zou genieten.

In plaats van nieuwe inspiratie voor het geven van yogalessen, heb ik vooral nog meer vertrouwen gekregen in mijn eigen manier van yoga geven. Zoals het met alles is, is er uiteindelijk niet 1 juiste manier. De enige juiste manier om de dingen te doen is ze te doen vanuit je hart. 

Integratie

Ik weet niet wat de eisen voor integratie zijn hier in India, maar ik vind dat we na 3 maanden goed op weg zijn. Vanaf de eerste dag eten we met onze handen. Of specifieker nog: met onze rechterhand. Chapatti (soort pannenkoek) scheuren we met 1 hand en zelfs rijst eten met 1 hand gaat ons goed af.

Als ik een wc tegenkom zonder wc-papier, verblik of verbloos ik niet meer. Zo'n sproeier is eigenlijk best handig en ook met het emmertje en linkerhand kan ik het klaren.

's Ochtends ontbijten we op straat. In het stalletje om de hoek bestellen we masala dosa, terwijl we deze aan de sta-tafel op straat verorberen.

We gaan met 8 personen en 5 koffers in een taxibusje. We zitten op ons gemak in een tuk-tuk terwijl die zich met gevaar voor eigen leven tussen de auto's doorwurmt. En ik zit met een big smile en zonder helm achter op de motor in het drukke en chaotische verkeer.

Maar het toppunt van integratie heb ik deze week bereikt. Een beetje Indiër heeft ze. En met gepaste trots kan ik zeggen: ik heb hoofdluis!

Trouwen

Zoals het weer het favoriete gespreksonderwerp van de Nederlanders is, zo lijkt trouwen dat voor de Indiërs. Het is in ieder geval een veelbesproken onderwerp in het Better Future kantoor.

Een van de collega's staat op het punt om uitgehuwelijkt te worden. Arranged marriage is nog steeds heel gangbaar in India. Ook dus voor een jonge, moderne en intelligente vrouw, zoals zij. De eerste kandidaat heeft ze al ontmoet. Ze is blij dat ze van haar vader de ruimte krijgt om 'nee' te zeggen, waar ze de eerste keer meteen dankbaar gebruik van heeft gemaakt. Dat betekent dat haar vader weer aan het werk moet. Maar hoe vaak kun je nee zeggen, vraag ik me af. Dat zal ook niet onbeperkt kunnen. En wanneer besluit je dan om wel akkoord te gaan? Voor de collega is het in ieder geval een belangrijke eis dat ze mag blijven werken als ze getrouwd is. Het schijnt nog een hele opgave te zijn om een geschikte man te vinden die het daarmee eens is. Een liefdeshuwelijk is in ieder geval uitgesloten voor haar. In haar 'clan' wordt een love marriage als een zonde beschouwd. In India komt het zelfs voor dat jonge stellen die uit liefde getrouwd zijn door hun familie worden vermoord. Eerwraak.

India is wel aan het veranderen en liefdeshuwelijken komen steeds vaker voor. Gister hebben we er een mogen bijwonen. Jai, de directeur van Better Future, is getrouwd met zijn grote liefde. Hun ouders stonden op zijn zachtst gezegd niet te springen toen ze hun relatie bekend maakten. Hij is van de staat Karnataka en zij van Kerala. Hij is Christen en zij is Hindu. En zij is van een hogere kaste dan hij. Genoeg redenen voor de ouders om een huwelijk te dwarsbomen. Maar ze hebben alle obstakels genomen en zijn uiteindelijk met goedkeuring van beide families getrouwd.

De astroloog had bepaald dat ze op 23 augustus tussen 10.00u en 10.30u moesten trouwen. Dan zouden de sterren voor hen het gunstigst staan. De sterren bleken inderdaad gunstig te staan, want het ging zelfs nog even regenen. En regen op je huwelijksdag brengt veel geluk.

Wij hebben de ceremonie in vol ornaat bijgewoond, de mannen in dhoti en kurta en ik in sari. Samen met de familie hebben wij zelfs nog onze blessings mogen geven voor een gelukkig huwelijk. Ik heb er alle vertrouwen in dat zij gelukkig zullen zijn met elkaar. Niet door onze zegeningen, de sterren, de regen of onze mooie kleding. Maar gewoon omdat ze leuk zijn samen.

Bloot

Tijdens ons eerste weekje vakantie hier, reden we met een tuk-tuk door een dorpje. Voor een hek stond een enorme rij mannen. De tuk-tuk chauffeur vertelde ons dat er die dag een nieuwe film in premiere ging. De mannen stonden al uren te wachten om een kaartje te bemachtigen. Later lazen we in de krant dat het een film was die behoorlijk wat stof had doen opwaaien in India. In de hoofdrol speelde namelijk een actrice die ook in porno-films gespeeld had. Dat was genoeg voor een hoop verontwaardiging. In deze film werd veel geïnsinueerd, volgens de krant, maar de actrice zou niet meer laten zien dan haar blote rug.

In het land waarin in de tempels openlijk parende goden en godinnen worden afgebeeld en hun geslachtsdelen onverschrokken worden getoond, is het dagelijks leven een stuk preutser. In Bangalore kan het tegenwoordig als man en vrouw elkaars hand vasthouden op straat, maar dat is op het randje. De meeste kinderen hebben hun ouders nog nooit elkaar zien omhelzen. En zelfs de jongeren geven aan dat ze het heel gênant zouden vinden als ze een paar zouden zien zoenen.

Ook de kleding is heel bedekkend. Blote benen zul je hier niet zien, shirtjes zonder mouwen zijn zeldzaam, een badpak is een gewaad met mouwtjes en een soort rokje eraan, alleen een blote buik mag dan weer wel. De traditionele sari, die nog steeds veel gedragen wordt, laat de buik volkomen bloot.

In Bangalore pas ik mijn kleding zoveel mogelijk aan, maar nu we in een badplaats op vakantie zijn, durf ik wel met blote benen over straat. Toen we gister fietsen hadden gehuurd, besloot ik gewoon in korte broek te gaan. Na vijf minuten had ik al spijt. Ik zag nu pas, hoeveel mannen er op straat zijn. Overal waar ik kwam staarden ze me na. Sommige met een brede lach, anderen met open mond. De fiets was te klein en mijn knieën kwamen bijna tegen het stuur. Ik voelde me verre van sexy, maar de mannen keken me na alsof ik een porno-ster was. Een pornoster op een kinderfiets.... of zouden ze me als godin zien?

Weerberichtmassage

Het is dat de Indiase kinderen wat kleiner en tengerder zijn, waardoor ik ze in eerste instantie wat jonger had ingeschat, anders had ik er nooit aan durven beginnen om jongens van een jaar of 14 elkaar te laten masseren. Een weerberichtmassage nog wel: een zonnetje op elkaar rug maken, dan wolken, dan regen.... 

En ik had me er zeker van laten weerhouden om hen aan te raken. Mannen en vrouwen raken elkaar niet in het openbaar aan en met 14 jaar gaan deze regels gelden. Gemasseerd worden door een volwassen vrouw, in het bijzijn van je vrienden, is op zijn minst genant.

Maar niet gehinderd door enige kennis, ben ik het gewoon gaan doen. Waren de eerste massages nogal lacherig en chaotisch, nu ontstaat er een bijna serene sfeer als ze elkaar gaan masseren. De jongeren van 12 jaar, komen vaak ook even bij mij zitten.

Afgelopen keer hadden we wat meer tijd en ik vroeg of er nog anderen waren die graag door mij gemasseerd wilden worden. En daar kwamen ze. Twee van 14 en een van 15. Een van de jongens van 14 jaar, is duidelijk de leider van de klas. Hij gaat nog niet zo lang naar school. Zijn ouders zijn arm en van jongs af en heeft hij moeten werken in een garage. Zijn vrije tijd bracht hij vooral op straat door met zijn vrienden. Wat verlegen ging hij voor mij zitten en ik voelde hem ontspannen onder mijn handen.

Aan het einde van de massage keek hij mij met zijn grote bruine ogen aan. "Thank you Madam, your hands are so soft".

Surprise!

Volgende week gaat Jai, de directeur van Better Future India, trouwen. Na zijn bruiloft gaat hij op huwelijksreis en daarna gaan wij alweer terug naar Nederland. Gisteren was de laatste dag dat we met het hele team op kantoor waren.

De collega's hadden bedacht om een verrassingsfeestje te organiseren. Tegens ons hadden ze gezegd dat het een verrassingsfeestje voor Jai zou zijn om zijn laatste dagen als vrijgezel te vieren. Tegen Jai hadden ze echter gezegd dat het een verrassingsfeestje voor ons zou zijn om het samenzijn van de afgelopen maanden te vieren en afscheid te nemen. Het feestje zou bij een freelancer thuis zijn, onder het mom dat haar zoon jarig was.

En zo krijg je grappige taferelen. In het geheim waren zowel Jai als wij het verrassingsfeestje aan het voorbereiden. Ondertussen een verjaardagscadeautje voor de jongen gekocht (anders valt het misschien op dat hij niet echt jarig is). En in de taxi op weg naar het feestje met z'n allen Lang zal hij leven geoefend. Wij genoten ervan dat Jai niets door leek te hebben en Jai was in zijn nopjes omdat wij niks doorhadden. En de collega's hadden nog de grootste lol.

Op het feestje zelf kwam de grote onthulling: het feestje was zowel voor ons als voor Jai. We hadden een hele leuke avond met mooie woorden, cadeautjes, een prachtig lied, een grappige quiz en heerlijk eten.

De collega's zullen er voorlopig nog wel niet over uitgepraat zijn, wat voor een goed complot ze voor ons opgezet hadden. We zijn nog 2,5 week hier, maar ik begin ze nu al te missen.