Ontmoeting met mijzelf

Hoewel ik van alles te doen heb, doe ik elke dag wel even niets. Een kopje thee erbij en verder niets. Geen telefoon, geen computer, geen krant of boek. Een kopje thee en mijn eigen gedachten en gevoelens. Een ontmoeting met mijzelf. Niet ingepland, maar gewoon spontaan. Het leuke is, dat hoe vaker ik even tijd vrij maak voor deze ontmoeting, hoe hechter onze band wordt. Ik vind mijzelf eigenlijk buitengewoon prettig en boeiend gezelschap. Of misschien is het juist deze dagelijkse ontmoeting, die mij ook echt steeds leuker maakt.

Curry

Het weekend hadden we Bharath te logeren. Een jonge, aardige en slimme internationale student. Het bijzondere aan hem is dat hij uit de sloppenwijken van Bangalore komt; behoort tot de armsten van de armsten en heel weinig kans had op een andere toekomst dan zijn familie. Studeren was onmogelijk, laat staan in het buitenland. Maar hij deed het toch.

Toen hij aangaf dat hij wel een curry voor ons wilde koken, nam ik zijn aanbod gretig aan. Ik ben dol op de Indiase keuken. Toen ik echter de ingredienten zag, was ik bang dat ik mijn verwachtingen iets bij moest stellen. Rijst, linzen, groene kool, sperzieboontjes en tomaten. En nog een teentje knoflook. Dat was het. Ja, wat verwacht ik nou in de sloppenwijken?

Nou ja, dat was het natuurlijk nog niet helemaal. Een Indier kan niet koken zonder kruiden. Gelukkig heb ik een goede voorraad en vond hij wat hij nodig had in mijn keukenkastjes. Kerrie, geelwortelpoeder, koriander, zout, chilipeper, mosterdzaadjes en curryblaadjes...... en lekker dat het was! Echt heerlijk.

Nogmaals werd me duidelijk, dat we helemaal niet zoveel nodig hebben. Gebruik de ingredienten die beschikbaar zijn en met wat moeite, pit en creativiteit, maak je er iets heel bijzonders van.

Vasten

Vasten.... ik kan me er dit jaar niet toe zetten. Vele jaren deed ik tijdens de katholieke vastenperiode mee om 40 dagen niet te snoepen. Om het automatisme (in ieder geval voor een tijd) te doorbreken om tussen de maaltijden door wat extra's te eten. Om te reinigen en me gezond te voelen. En ook om die paar extra kilootjes weer kwijt te raken die je in de winter zo makkelijk opbouwt.

Door mijn schildklier problemen heb ik maanden zonder koolhydraten en dus ook suikers moeten eten. Ik mag nu alles weer eten en geniet daar van. Ik mis op dit moment de motivatie en de discipline om me weer een tijd dit lekkers te ontzeggen. Hoewel ik die paar extra opgebouwde kilootjes wel kwijt zou willen.

Vrijdag vertelde een jonge Nederlandse vrouw over haar retraite. Ik was onder de indruk van de motivatie en de discipline die zij moest hebben. Ze had 3 jaar in een boeddhistisch klooster in Frankrijk onderricht gekregen, waar zij 's winters elke dag om 4.15u opstond (zomers mocht het ietsje later...) om te mediteren, 3 maaltijden per dag kreeg, het strakke programma volgde en 3 jaar lang het terrein niet afgeweest was. Ze mocht kiezen of ze de winter pratend of zwijgend wilde doorbrengen. Het eerste jaar had ze wel gepraat, het tweede alleen het nodige en het derde jaar had ze 4,5 maand gezwegen. Het grappige was dat ze vertelde dat de keuken vanzelf merkte of de deelnemers in stilte waren of niet. Als men niet praatte, werd er veel minder gegeten. Haar uitleg was dat praten energie kost.

Dat vind ik interessant. Ik ben niet zo'n prater, dus daar valt misschien nog wat te winnen! Als ik nou eens in plaats van te vasten, hetzelfde blijf eten en tegelijkertijd meer ga praten.... Zou dat geen sublieme methode zijn?

Inspirerend

Twee weken geleden zat ik aan tafel bij Leon Giesen. Samen met mijn moeder.....en nog zo'n 150 andere gasten. Ik kende hem niet, maar wat is tie leuk! Leon is filmmaker, muzikant en verhalenverteller en deelde met ons de dingen waarover hij zich verwondert. (http://www.mondoleone.nl/)

Leon vertelde dat hij een nominatie in het leven heeft geroepen voor mensen die ongevraagd de wereld mooier maken. "Het gouden randje" heet de prijs. Een van de genomineerde is de Australische Juan Mann, die Free Hugs is gestart. (mocht je dit niet kennen, dan echt Free Hugs op Youtube bekijken!). Leon is deze man gaan opzoeken in Sidney en liet ons het gefilmde interview met hem zien.

In dit interview vertelde Juan dat hij op 22-jarige leeftijd depressief was. Hij had ruzie met zijn familie, had weinig vrienden en kwam op een gegeven moment bijna de deur niet meer uit. Een vriend van hem wist hem toch mee te krijgen naar een feestje. In elkaar gedoken stond hij daar de hele avond in een hoekje. Totdat er opeens een meisje naar hem toekwam en hem omhelsde. Het meisje liep daarna weer door, maar bij Juan was er iets veranderd.

Bij Juan ontstond het idee om hetzelfde voor anderen te kunnen doen. Hij maakte een bord met Free Hugs erop om hiermee op een drukke winkelstraat te gaan staan. Hij vertelde dat de eerste keer dat hij uit de metro kwam en de roltrap omhoog nam naar de winkelstraat, het halverwege de roltrap zwart werd voor zijn ogen. Hij is naar beneden gerend en heeft een kwartier zich bang verstopt in een donker hoekje. Eenmaal toch boven, met bord, werd hij het eerste kwartier alleen maar aangestaard en uitgelachen. totdat er een vrouw naar hem toekwam die vertelde dat haar hond die dag overleden was en precies een jaar ervoor haar kleindochter. En dat wat ze nu het meeste nodig had een omhelzing was. Na een innige omhelzing, drukte zij hem op het hart hier vooral mee door te gaan.
Inmiddels worden er over de hele wereld Free Hug-acties gehouden.

Wat mij zo raakt in het verhaal is dat Juan Mann een heel verlegen en depressieve jongen was die dit gestart is. Juist door zijn angst te overwinnen heeft hij meer aandacht gekregen dan waar hij ooit van had durven dromen. En heeft hij tegelijkertijd veel mensen geinspireerd en de wereld iets moois geschonken.

street yogi

Stel je loopt op straat. Gehaast en druk met je eigen gedachten (zoals iedereen om je heen) en opeens valt je oog op een klein poppetje van kurk. Boven op een straatbord, op een hoekje van de brug of op de rand van een gebouw. Als je het poppetje beter bekijkt, zie je dat het figuurtje een yogahouding aanneemt.

In het Yoga-magazine las ik een artikeltje over deze street yogi's. Bedacht door yogadocent Josef Foos uit Berlijn. (www.street-yoga.de). Josef nodigt iedereen uit om ook steet yogi's te maken. Iedereen die een yoga-houding beheerst en die niets of niemand beschadigt bij het plaatsen van de yogi's.

Ik vind het een prachtig idee. Verrassend, vrolijk, tikje mysterieus en mindful: het maakt de wereld weer een beetje mooier.

Ik heb net een zak kurken besteld. Woensdagavond 21 maart ga ik knutselen. Heb je zin om mee te doen? Mail me! karin@studio-inbalans.nl

Uitstraling

Toen ik als outplacement-adviseur werkte, kreeg ik tijdens mijn beoordeling te horen dat mijn manager erg tevreden was over mijn werk. Er was echter 1 punt dat verbetering behoefde: mijn kleding. Ik zou wat meer senioriteit mogen uitstralen. Blouse was ok, maar een jasje erover en een mooie sjaal erbij zou een heel andere uitstraling geven. Een boos stemmetje in mijn riep heel hard: "alsof het daarom gaat!". Maar tegelijkertijd wist ik dat presentatie belangrijk is om anderen te kunnen bereiken.

Het is nog altijd niet mijn sterkste kant, maar bij het vormgeven van mijn eigen praktijk, doe ik mijn best om ook de presentatie aandacht te geven. Mooie en overzichtelijke site, flyers, bord op de poort en sindskort ook een gestylde nieuwsbrief. Met foto's, logo, mooi kleurtje. Het kost even wat tijd elke keer zo'n nieuwsbrief maken, maar het is een heel andere uitstraling dan een gewoon een mailtje.

De eerste keer dat ik de nieuwe nieuwsbrief verstuurde, kreeg ik van verschillende kanten complimenten. Zag er mooi uit. Vervolgens bleef het echter stil. Ook geen enkele aanmelding voor de aangekondigde activiteiten. De maand erop geen complimenten meer, geen opmerkingen en weer geen aanmeldingen.

Ik besloot er toch maar gewoon een mail aan te wagen om aan te geven dat er nog plek was voor een aantal activiteiten. En direct kreeg ik antwoord terug. De een gaf aan niet te kunnen, maar de workshop wel leuk te vinden. De volgende gaf aan dat ze in haar netwerk reclame voor me gemaakt had voor de mindfulnesstraining. En zo nog meer reacties. En ja, er kwamen ook nieuwe aanmeldingen.

In het kader van proefondervindelijk onderzoek heb ik besloten deze maand weer een email-nieuwsbrief te sturen. Ik ben benieuwd, want ik begrijp het nog niet echt. Ik heb inmiddels geen manager meer die mij beoordeelt. Maar als jij er een oordeel of inzicht over hebt: laat het me weten! (karin@studio-inbalans.nl)

Hartcoherentie

Ik was al een tijdje nieuwsgierig naar hartcoherentie. Ik had gelezen dat hoe regelmatiger je hart klopt, hoe meer je lichaam in balans komt. De hartcoherentie-methode zou met ademhaling en positieve gevoelens helpen om je hartslag gelijkmatiger te laten worden.

Dat wilde ik zelf wel eens ervaren. Dus vorige week zat ik samen met een vriendin bij een hartcoherentie-begeleidster achter de computer. Sensortje aan je oor en er verschijnt direct een sinusgrafiek van je hartslag.Als die mooi regelmatig is, is je hartslag coherent.

Zodra ik die apparatuur zag, voelde ik de druk toenemen. Ik ben yogadocente.... ademtherapeute.... ik moet toch wel zo'n mooie grafiek tevoorschijn kunnen toveren. Tegelijkertijd beseffend dat het natuurlijk helemaal niet om de prestatie ging. Maar toch. Ik liet mijn vriendin de spits afbijten. Zij had totaal geen last van prestatiedrang. Zodra ze het sensortje aan haar oor had en de begeleidster zei dat ze rustig moest ademen en aan iets fijns moest denken, werd haar hartcoherentie 100%.  Ze zag er meteen gelukzalig uit. Zodra de begeleidster echter ging uitleggen wat ze eigenlijk zou moeten doen en ze haar best ging doen, werd de grafiek onregelmatiger.

Behoorlijk onder de indruk van haar blijkbaar zo natuurlijke hartcoherentie, schoof ik achter de computer. Sensortje aan mijn oor en rustig ademen. De grafiek vloog alle kanten op. Met af en toe rode lijnen ertussen die flink omlaag zakte. Mijn vriendin keek mij bezorgd aan. Ook ik schrok ervan, wat de grafiek alleen maar ernstiger maakte. Het bleek echter minder dramatisch dan het eruit zag: het sensortje zat niet goed op mijn oor. Nadat deze beter bevestigd was, werd de grafiek iets rustiger. Maar coherentie werd bij lange na niet bereikt.

Hoe meer ik mijn best deed, des te onrustiger het werd. Uiteindelijk besloot ik mijn ogen te sluiten en me te concentreren op mijn ademhaling. Ik voelde al snel een gevoel van rust en tevredenheid onstaan. En logischerwijs werd dit zichtbaar in de grafiek. "Zie je wel, ook jij kunt het"', zei de begeleidster. Maar juist dat willen kunnen, het goed willen doen.... dat verstoort dus de balans.

Dat hartcoherentie heilzaam is, daar ben ik van overtuigd. Aangezien het niet echt een optie is om met mijn ogen dicht door het leven te gaan, betekent dat dus voor mij: me niet druk maken of ik het goed doe. Vanaf nu knijp ik gewoon regelmatig een oogje toe.