Opvoeden

Veel ouders kampen met tijdgebrek, schuldgevoel en onzekerheid, las ik net in Happikidz (een speciale editie van Happinez). Voed je kinderen op vanuit liefde en intuitie, is hun boodschap en dan doe je het goed.

Een boodschap die mij op het lijf geschreven is. Ik kan over veel dingen onzeker zijn, maar nou nooit over het moederschap. Niet dat ik alles goed doe als moeder. Bij lange na niet. Ik wil ze te veel beschermen, ben niet streng genoeg met eten, pak ze te snel iets uit handen. Maar wat ik als moeder in overvloed heb voor mijn kinderen, is liefde. En wat is er belangrijker dan dat?

Een vroegere collega van me was verrast toen ik haar vertelde dat ik heel tevreden was over mijzelf als moeder. Zij twijfelde vaak en was benieuwd naar mijn tips. Maar tips heb ik helemaal niet. Of misschien is het juist wel, niet te luisteren naar alle tips. Gooi alle opvoedboeken weg en probeer vooral niet op te voeden zoals het hoort of zou moeten. Put uit je bron van liefde die je voelt voor je kind. Als je kunt opvoeden vanuit je hart en de dingen kunt doen (of juist niet doen) met de intentie om je kind werkelijk in zijn of haar kracht te brengen en te laten groeien, dan ben je volgens mij een perfecte ouder. Het zal misschien niet altijd uitpakken zoals je zou willen, maar als je intentie liefdevol is, is dat het beste wat je kunt bieden. En misschien blijkt iets wat nu niet goed lijkt, later wel een zegen.

Zou je jezelf als ouder willen hebben? Ik teken ervoor.

werken

Als mijn man weg is, vinden mijn kinderen het niet leuk als ik 's avonds moet werken. Zo ook vorige week.

"Waarom moet je dan yogales geven, mama?"

Ik antwoordde dat dat mijn werk is en dat ik het heel leuk vind  om te doen.

Mijn zoontje van 10 bleef even stil en toen begonnen zijn ogen te glinsteren. "Jij werkt en daarmee verdien je geld. Je vindt het werk heel leuk om te doen en je maakt er andere mensen blij mee. Wauw! Wat doe jij het goed!" Vol trots een blijdschap danste hij door de kamer.

Werk is voor mij inderdaad onlosmakelijk verbonden met deze 3 aspecten: passie, inkomsten en zinvolle bijdrage. Dat hij op zo'n jonge leeftijd werk al ziet en vooral ook dat hij dat weet te waarderen en er blij van wordt. Zoon trots op zijn moeder, maar moeder waarschijnlijk nog net iets trotser op haar zoon.

Alternatief

In mijn ideale wereld zouden reguliere en alternatieve geneeskunde veel meer samenwerken. De reguliere gezondheidszorg heeft grote waarde, maar kent ook zijn beperkingen. Beperkingen waarin juist het alternatieve circuit vaak nieuwe zienswijzen en mogelijkheden biedt.

Zo kreeg ik bijna 2 jaar geleden last van een verhoogde schildklier. Van het een op andere moment, steeg mijn hartslag naar 120 slagen per minuut in rust. Mijn hart bonkte in mijn lijf, de onrust raasde door mijn lijf. Normaal kan ik met ontspanning en rustige buikadem binnen mum van tijd weer rustig worden, maar het bleek nu geen enkel effect te hebben. Mijn lichaam leek een eigen leven te leiden, waar ik geen invloed op had.

Uit de bloedtesten en scan in het ziekenhuis bleek direct dat mijn schildklier flink verhoogd was. Ik moest absoluut snel maatregelen nemen, want volgens de internist stond mijn schildklier "op springen". Spontane genezing was volgens hem zo goed als uitgesloten; het zou alleen maar erger worden. Hij schreef mij medicatie voor die mijn schildklierfunctie zou stoppen en ik zou vervolgens hormonen moeten slikken die normaal door mijn schildklier aangemaakt worden.

Enigszins overdonderd door de ernst van mijn klachten, wist ik toch meteen zeker dat ik niet mijn schildklier wilde platleggen. Ik geloof heilig de wijsheid en het herstellend vermogen van het lichaam. Ik ben ervan overtuigd dat alle onderdelen in het lichaam heel nauwkeurig samenwerken en het niet wenselijk is om een functie te blokkeren.

"Er waren ook nog alternatieven", vertelde de internist vervolgens. "Wauw", dacht ik toen. "Eindelijk dringt het dus door. Alternatief en regulier gaan samenwerken. Super!" Maar mijn hoop vervloog gauw toen de arts de alternatieven uitlegde. Alternatief 1 was zo'n hoge dosis radioactief jodium in spuiten, dat de schildklier zou springen en de functie dus vanzelf minder werd. Alternatief 2 was de schildklier operatief verwijderen!

Aan de medicatie ben ik nooit begonnen. Ik heb mijn weg gezocht in het alternatieve circuit. Met behulp van een kinesioloog, ben ik gestart het het herstellen van het evenwicht in mijn lichaam. Geen quick fix, maar een lang proces. Door dieet, door mijn weerstand te verhogen met allerlei vitamines en mineralen en door oude spanningen los te laten, voel ik me weer stukken beter. 3 van de 4 waarden van mijn schildklier zijn inmiddels weer normaal. Onverklaarbaar voor de reguliere wetenschap. Gelukkig hielden de alternatieven niet op bij alternatief 1 en 2.

Hotel Thuispaleis

Ik maak vele reizen in mijn binnenwereld. Mijn buitenwereld is echter een stuk beperkter. Met werk aan huis en kinderen op school in de buurt, vertoef ik meestal in Driebergen. Mijn vrienden ken ik van mijn studie, de yoga of het schoolplein (van de overwegend blanke school). Ik voel me er prettig bij, maar zou tegelijkertijd  mijn blik en wereld willen verruimen.

Hoe mooi dan ook om afgelopen week kennis te maken met een initiatief dat deze mogelijkheid biedt: hotel Thuispaleis. Een jonge vrouw vertelde ons enthousiast over het hotel dat in een arme migratiewijk in Rotterdam-Zuid gestart is. Een hotel met een bijzonder concept. Je boekt een overnachting in het hotel en krijgt hier ook ontbijt.Voor de rest worden alle faciliteiten aangeboden thuis bij de mensen in deze wijk. Zo kun je bij hen dineren, tv kijken, wassen, je laten knippen, fitnessen, internetten of op bezoek bij een familie met wel 100 huisdieren. De buurtbewoners runnen het hotel, wat voor hen een bron van inkomsten is en een manier om samen te werken en zich te verenigen. Voor de gasten biedt dit hotel bijzondere ontmoetingen.

Ik ga er zeker een keer heen. Ook nieuwsgierig? Meer info op: http://www.hotelthuispaleis.nl/

Met beide billen op de grond

Ik vind het heerlijk om op de grond te zitten, maar ik was het absoluut verleerd. Vol bewondering kan ik naar mijn zoontjes kijken, die als twee jonge boeddha's moeitloos urenlang op de grond kunnen zitten. Op de yoga-opleiding krijg je al het onderricht zittend op de grond. Met pijn in mijn knien, heupen en rug, heb ik het weer moeten leren. Het is de moeite waard: het is goed voor je aarding; het helpt je rug sterk houden en je heupen blijven er soepel van.

Ik weet niet waarom, maar op de grond zitten maakt me vrolijk. Waarschijnlijk heeft het te maken met het directe contact met de aarde. Of misschien dat het gewoon iets minder serieus voelt. Tijdens onze vakantie hadden we express geen stoelen bij ons. Heerlijk: de hele week met beide billen op de grond. Dat wilde ik thuis ook. Ik bedacht om de bank voor de tv weg te halen en daar kussens neer te leggen, maar aangezien ik amper tv kijk, zet dat geen zoden aan de dijk. De eetkamertafel weghalen, leek me iets te rigoreus. En toen kwam ik op het idee om mijn bureau te vervangen door een lage tafel en achter werktafel en computer op de grond te zitten. En daar zit ik nu. Super. Nog steeds niet moeiteloos en met wat pijntjes, maar wel gelukkig.

to do lijstje

Toen ik nog bíj Randstad werkte, kon ik echt niet zonder. Mijn boekje Things To Do Today, waarin ik alles wat ik nog moest doen opschreef en kon afvinken als ik het gedaan had. Nu ik veel meer ruimte in mijn hoofd en in mijn leven heb, zijn de to do lijstjes voor mij verleden tijd.

Maar vorige week had ik zo'n dag dat er van alles geregeld moest worden en een lijstje was snel gemaakt. Ik was even vergeten hoe heerlijk het is om de dingen die gedaan zijn te kunnen afvinken. Check? Voltooid! Heerlijk gevoel. Dan weer door met het volgende. En dan na een tijdje weer: check? Voltooid! Geweldig.

Maar hoe meer ik vrienden werd met mijn to-do-lijstje, hoe geirriteerder ik werd naar mijn omgeving. Telefoontjes tussendoor, collecte aan de deur, kind dat van school opgehaald moest worden.... hey, I've got Things To Do!

Ik heb de vriendschap weer verbroken. To-do-lijstjes en ik.... wij passen niet bij elkaar. Als je je leven door to-do-lijstjes laat dirigeren, bestaat het gevaar dat je het leven zelf steeds meer als een to-do-lijst gaat ervaren. Heerlijk gevoel als je iets afgerond hebt en dan weer door naar het volgende. En dan? Het ultieme hoogtepunt op je eigen sterfbed? Check, dubble check...... Voltooid!

De tijd

Ik kom net terug van een bijeenkomst van de yogadocenten uit deze buurt. Eens in de 6 weken komen we bij elkaar om een onderwerp verder uit te diepen, elkaar te inspireren en dingen te delen.

Vanochtend hadden we een wat filosofischer onderwerp: de tijd.

Als ik nadenk over het begrip tijd, verlies ik me bijna in de oneindigheid. Gelukkig werd in de bijeenkomst het begrip tijd praktisch benaderd en toegespitst op 2 soorten tijd: de kloktijd en de innerlijke tijd. De universele (en door ons bedachte) kloktijd is leidend geworden in onze maatschappij. Terwijl de persoonlijk, innerlijke tijd zo waardevol is voor ons leven. Het is juist die tijd die ons de mogelijkheid biedt voor reflectie, creativiteit, vervelen, genieten. Tijd om gevoed te worden, innerlijk te rijpen en te transformeren.

"Als je alleen maar leeft volgens de mechanische kloktijd, dan word je zelf een machine", werd er in het fimpje gezegd dat wij bekeken. Ik geloof dat de meeste mensen hunkeren naar meer innerlijke tijd. En dat is dus enerzijds een kwestie van "tijd maken" en anderzijds van "de tijd vergeten".