Inspirerend

Twee weken geleden zat ik aan tafel bij Leon Giesen. Samen met mijn moeder.....en nog zo'n 150 andere gasten. Ik kende hem niet, maar wat is tie leuk! Leon is filmmaker, muzikant en verhalenverteller en deelde met ons de dingen waarover hij zich verwondert. (http://www.mondoleone.nl/)

Leon vertelde dat hij een nominatie in het leven heeft geroepen voor mensen die ongevraagd de wereld mooier maken. "Het gouden randje" heet de prijs. Een van de genomineerde is de Australische Juan Mann, die Free Hugs is gestart. (mocht je dit niet kennen, dan echt Free Hugs op Youtube bekijken!). Leon is deze man gaan opzoeken in Sidney en liet ons het gefilmde interview met hem zien.

In dit interview vertelde Juan dat hij op 22-jarige leeftijd depressief was. Hij had ruzie met zijn familie, had weinig vrienden en kwam op een gegeven moment bijna de deur niet meer uit. Een vriend van hem wist hem toch mee te krijgen naar een feestje. In elkaar gedoken stond hij daar de hele avond in een hoekje. Totdat er opeens een meisje naar hem toekwam en hem omhelsde. Het meisje liep daarna weer door, maar bij Juan was er iets veranderd.

Bij Juan ontstond het idee om hetzelfde voor anderen te kunnen doen. Hij maakte een bord met Free Hugs erop om hiermee op een drukke winkelstraat te gaan staan. Hij vertelde dat de eerste keer dat hij uit de metro kwam en de roltrap omhoog nam naar de winkelstraat, het halverwege de roltrap zwart werd voor zijn ogen. Hij is naar beneden gerend en heeft een kwartier zich bang verstopt in een donker hoekje. Eenmaal toch boven, met bord, werd hij het eerste kwartier alleen maar aangestaard en uitgelachen. totdat er een vrouw naar hem toekwam die vertelde dat haar hond die dag overleden was en precies een jaar ervoor haar kleindochter. En dat wat ze nu het meeste nodig had een omhelzing was. Na een innige omhelzing, drukte zij hem op het hart hier vooral mee door te gaan.
Inmiddels worden er over de hele wereld Free Hug-acties gehouden.

Wat mij zo raakt in het verhaal is dat Juan Mann een heel verlegen en depressieve jongen was die dit gestart is. Juist door zijn angst te overwinnen heeft hij meer aandacht gekregen dan waar hij ooit van had durven dromen. En heeft hij tegelijkertijd veel mensen geinspireerd en de wereld iets moois geschonken.

street yogi

Stel je loopt op straat. Gehaast en druk met je eigen gedachten (zoals iedereen om je heen) en opeens valt je oog op een klein poppetje van kurk. Boven op een straatbord, op een hoekje van de brug of op de rand van een gebouw. Als je het poppetje beter bekijkt, zie je dat het figuurtje een yogahouding aanneemt.

In het Yoga-magazine las ik een artikeltje over deze street yogi's. Bedacht door yogadocent Josef Foos uit Berlijn. (www.street-yoga.de). Josef nodigt iedereen uit om ook steet yogi's te maken. Iedereen die een yoga-houding beheerst en die niets of niemand beschadigt bij het plaatsen van de yogi's.

Ik vind het een prachtig idee. Verrassend, vrolijk, tikje mysterieus en mindful: het maakt de wereld weer een beetje mooier.

Ik heb net een zak kurken besteld. Woensdagavond 21 maart ga ik knutselen. Heb je zin om mee te doen? Mail me! karin@studio-inbalans.nl

Uitstraling

Toen ik als outplacement-adviseur werkte, kreeg ik tijdens mijn beoordeling te horen dat mijn manager erg tevreden was over mijn werk. Er was echter 1 punt dat verbetering behoefde: mijn kleding. Ik zou wat meer senioriteit mogen uitstralen. Blouse was ok, maar een jasje erover en een mooie sjaal erbij zou een heel andere uitstraling geven. Een boos stemmetje in mijn riep heel hard: "alsof het daarom gaat!". Maar tegelijkertijd wist ik dat presentatie belangrijk is om anderen te kunnen bereiken.

Het is nog altijd niet mijn sterkste kant, maar bij het vormgeven van mijn eigen praktijk, doe ik mijn best om ook de presentatie aandacht te geven. Mooie en overzichtelijke site, flyers, bord op de poort en sindskort ook een gestylde nieuwsbrief. Met foto's, logo, mooi kleurtje. Het kost even wat tijd elke keer zo'n nieuwsbrief maken, maar het is een heel andere uitstraling dan een gewoon een mailtje.

De eerste keer dat ik de nieuwe nieuwsbrief verstuurde, kreeg ik van verschillende kanten complimenten. Zag er mooi uit. Vervolgens bleef het echter stil. Ook geen enkele aanmelding voor de aangekondigde activiteiten. De maand erop geen complimenten meer, geen opmerkingen en weer geen aanmeldingen.

Ik besloot er toch maar gewoon een mail aan te wagen om aan te geven dat er nog plek was voor een aantal activiteiten. En direct kreeg ik antwoord terug. De een gaf aan niet te kunnen, maar de workshop wel leuk te vinden. De volgende gaf aan dat ze in haar netwerk reclame voor me gemaakt had voor de mindfulnesstraining. En zo nog meer reacties. En ja, er kwamen ook nieuwe aanmeldingen.

In het kader van proefondervindelijk onderzoek heb ik besloten deze maand weer een email-nieuwsbrief te sturen. Ik ben benieuwd, want ik begrijp het nog niet echt. Ik heb inmiddels geen manager meer die mij beoordeelt. Maar als jij er een oordeel of inzicht over hebt: laat het me weten! (karin@studio-inbalans.nl)

Hartcoherentie

Ik was al een tijdje nieuwsgierig naar hartcoherentie. Ik had gelezen dat hoe regelmatiger je hart klopt, hoe meer je lichaam in balans komt. De hartcoherentie-methode zou met ademhaling en positieve gevoelens helpen om je hartslag gelijkmatiger te laten worden.

Dat wilde ik zelf wel eens ervaren. Dus vorige week zat ik samen met een vriendin bij een hartcoherentie-begeleidster achter de computer. Sensortje aan je oor en er verschijnt direct een sinusgrafiek van je hartslag.Als die mooi regelmatig is, is je hartslag coherent.

Zodra ik die apparatuur zag, voelde ik de druk toenemen. Ik ben yogadocente.... ademtherapeute.... ik moet toch wel zo'n mooie grafiek tevoorschijn kunnen toveren. Tegelijkertijd beseffend dat het natuurlijk helemaal niet om de prestatie ging. Maar toch. Ik liet mijn vriendin de spits afbijten. Zij had totaal geen last van prestatiedrang. Zodra ze het sensortje aan haar oor had en de begeleidster zei dat ze rustig moest ademen en aan iets fijns moest denken, werd haar hartcoherentie 100%.  Ze zag er meteen gelukzalig uit. Zodra de begeleidster echter ging uitleggen wat ze eigenlijk zou moeten doen en ze haar best ging doen, werd de grafiek onregelmatiger.

Behoorlijk onder de indruk van haar blijkbaar zo natuurlijke hartcoherentie, schoof ik achter de computer. Sensortje aan mijn oor en rustig ademen. De grafiek vloog alle kanten op. Met af en toe rode lijnen ertussen die flink omlaag zakte. Mijn vriendin keek mij bezorgd aan. Ook ik schrok ervan, wat de grafiek alleen maar ernstiger maakte. Het bleek echter minder dramatisch dan het eruit zag: het sensortje zat niet goed op mijn oor. Nadat deze beter bevestigd was, werd de grafiek iets rustiger. Maar coherentie werd bij lange na niet bereikt.

Hoe meer ik mijn best deed, des te onrustiger het werd. Uiteindelijk besloot ik mijn ogen te sluiten en me te concentreren op mijn ademhaling. Ik voelde al snel een gevoel van rust en tevredenheid onstaan. En logischerwijs werd dit zichtbaar in de grafiek. "Zie je wel, ook jij kunt het"', zei de begeleidster. Maar juist dat willen kunnen, het goed willen doen.... dat verstoort dus de balans.

Dat hartcoherentie heilzaam is, daar ben ik van overtuigd. Aangezien het niet echt een optie is om met mijn ogen dicht door het leven te gaan, betekent dat dus voor mij: me niet druk maken of ik het goed doe. Vanaf nu knijp ik gewoon regelmatig een oogje toe.

Met ayurveda de winter door

Als ik ergens niet tegen kan dan is het tegen kou. Toen aan het einde van de herfst een horrorwinter voorspeld werd, heb ik meteen 2 wollen hemden met lange mouwen gekocht (waarvan direct 1 te heet gewassen, maar dat terzijde).

Afgelopen week heb ik mijzelf een ayurvedisch voedingsconsult cadeau gedaan. De ayurvedische therapeut wist mij te vertellen dat mijn wind-element, vata, wat verhoogd is. Heel kort door de bocht vertaald: teveel onrust. En een van de belangrijkste remedies om vata te verzorgen is warmte.

Het advies was om alle maaltijden warm te eten. Bij voorkeur met verwarmende kruiden. Warme maaltijden stoken je vuur van binnenuit goed op. Mijn eerste gedachten was: "heerlijk", maar direct daarna: "onhandig en tijdrovend". Ik heb besloten mij door de eerste gedachte te laten inspireren. Tenslotte is het heel voor de hand liggend om je te voeden met warm eten als je snel kouwelijk bent. Dus 's ochtends geniet ik van mijn zelfgemaakte warme rijstepap met kaneel, kardamon en rozijnen of gebakken appel met kaneel, vijgen en honing. Met daarbij gemberthee. 's Middags gewoon brood, maar vergezeld van een stevige soep met groenten van het seizoen en (indiase) kruiden.

Heerlijk! Daarbij werpt het ook al zijn vruchten af. Na vanochtend ruim 1,5 uur in alle vroegte langs lijn te hebben gestaan op het voetbalveld, ben ik inmiddels gewoon weer opgewarmd. Iets wat me anders zonder warme douche nooit lukte. En dan heb ik mijn wollen hemd nog niet eens aan.

Volgens de weersvoorspelling gaat het vriezen deze week. Ik ben er klaar voor. Laat die -10 maar komen.

Goede start

Vanochtend had ik een consult voor ademtherapie. Een 40-er, snel carierre gemaakt, leuk gezin, alles goed op de rit. Alleen voelde hij zich onzeker voor presentaties en kwam dan met zijn ademhaling in de knoei. Dus besloot hij te kijken wat ademoefeningen voor hem konden betekenen. Rondkijkend in mijn studio, meldde hij nog even dat hij met "yoga en zo" niet zoveel had.

Vandaag kwam hij voor de tweede keer. Hij vertelde dat hij erachter gekomen was dat hij alles heel gehaast doet in zijn leven. Dat hij eigenlijk constant het gevoel heeft nog een tandje harder te moeten. Het begint al 's ochtends. Hij staat om half 6 op en start dan met het smeren van boterhammen voor het hele gezin. In rap tempo. En in zijn hoofd alvast zijn to-do-lijstje voor deze dag doornemend. Tussendoor stoot hij regelmatig iets om of laat de boter op de grond vallen.

Na een week elke ochtend gestart te zijn met een kwartiertje ademoefeningen, merkte hij echter een verschil. Doordat hij zijn best deed 's ochtends ook na zijn oefeningen rustiger te blijven ademen, deed hij de dingen vanzelf rustiger. Het brood werd rustiger gesmeerd. Er vielen geen dingen meer op de grond tussendoor, wat een hoop ergernis scheelde, en het boeiendste vond hij: het kostte hem helemaal niet meer tijd. In tegendeel zelfs.

Niet gehinderd door enige kennis van yoga, meditatie of mindfulness, kwam deze man na een paar ochtenden rustig ademen, tot zo'n wezenlijk en waardevol inzicht. Of zijn presentaties er ook van zullen verbeteren, moet nog blijken. Maar dat de kwaliteit van zijn leven erdoor zal veranderen, staat voor mij wel vast.

Gek

"Dit boek is opgedragen aan iedereen die denkt dat hij gek is."

Zondag was ik bij de boekpresentatie van het boek "Vertrouwen, hoe intuitie je leven verrijkt" van Petra Verhoef. Dat de schrijfster van dit boek af en toe twijfelt of ze nog wel spoort, is niet zo raar. Opgegroeid in een rationele omgeving en werkend in de it-sector, is het niet voor de hand liggend dat je met engelen en overledenen blijkt te kunnen praten, aura's zichtbaar worden en je dingen weet van mensen die je helemaal niet had kunnen weten.

Juist omdat Petra de angst zo goed kent om als abnormaal bestempeld te worden, heeft zij dit boek geschreven. Om inzicht te geven in haar weg en anderen te steunen op hun pad.

De angst om anders te zijn en buiten de groep te vallen, zit diep ingebakken. We volgen vaak liever de gebaande paden, werken vanuit de bestaande structuren en wijken marginaal wat af om toch ook onszelf zichtbaar te laten worden. Maar echt je eigen pad kiezen, vraagt moed en zal regelmatig gepaard gaan met angst en onzekerheid. Jouw pad kan weleens heel anders zijn. Dat is wat Petra zo mooi in haar boek laat zien. De steeds weer terugkerende onzekerheid die hoort bij het nemen van elke nieuwe stap. En de rijkdom die je ervoor terugkrijgt als je ten slotte in vertrouwen je leven steeds meer de vorm geeft die bij jou past. Of die vorm nu gek of normaal is.